[Fic Haikyuu!!] :: My Girl? (UshiOi)

posted on 14 May 2015 15:37 by ai-cream in Fiction directory Fiction

Title: My Girl?

Author: AiCream

Pairing: Ushijima Wakatoshi x Oikawa Tooru

Rating: PG-15

 

               ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความฝันหรือเรื่องจริง แต่ที่แน่ๆคนที่เขากอดนอนเมื่อคืนคือชายหนุ่มรูปงามที่มีรอยยิ้มชวนหลงและใบหน้าที่หล่อเหลา แต่ทำไมสิ่งที่อุชิจิมะ วากะโทชิเห็น กลับเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่มีผมยาวสีน้ำตาลหยักโศกแลดูอ่อนนุ่มกำลังนอนหลับตาพริ้มซบอยู่บนอกกว้างของเขา

เอ๋!!

               อุชิจิมะรีบลุกขึ้นนั่งจนหญิงสาวพลอยสะดุ้งตื่นไปด้วย เขาค่อยๆพิจารณาหญิงสาวที่กำลังนั่งหาวและขยี้ตาไปพลาง ถึงแม้ว่าจะเป็นผู้หญิงแต่เคล้าโครงหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจนไม่รู้ว่าเป็นโออิคาวะ โทรุ ถึงกระนั้นก็เถอะ...

               ใบหน้าเล็กได้รูปสวย ดวงตาดูโตและเรียวยาว จมูกโด่งเป็นสัน  ริมฝีปากเป็นสีชมพูระเรื่อ ดูยังไงก็บอกได้คำเดียวว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีสีหน้างัวเงียอยู่ก็ตาม เสื้อยืดแขนยาวที่ใหญ่กว่าตัวทำให้ไหล่เสื้อตกลงมาจนเผยให้เห็นผิวขาวเนียนตั้งแต่ต้นคอจนถึงไหล่ที่มีสายสีเสื้อชั้นในสีดำพาดอยู่ กับเรียวขาขาวๆที่เสื้อยาวลงมาคลุมจนไม่แน่ใจว่าใส่อะไรอยู่รึเปล่า พอคิดแบบนั้นอุชิจิมะก็หันหน้าหนีแทบทันที

“เพิ่งจะตีห้าเองนะ อุชิวากะจังจะออกไปวิ่งแล้วหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามขณะหยิบนาฬิกามาดูใกล้ๆให้แน่ใจอีกครั้ง

“โออิคาวะ?” อุชิจิมะรวบรวมความกล้าเรียก

“อะไรหรอ แล้วนั้นทำไมถึงทำหน้าอย่างกับคนเห็นผีน่ะ รู้มั๊ยว่ามองแบบนั้นกับคนสวยมันเสียมารยาทนะ” ว่าแล้วหน้าหวานๆก็ทำแก้มป่องนั่งกอดหมอนจนอดคิดไม่ได้ว่า ‘น่ารัก’

              อุชิจิมะเองก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าสีหน้าของตัวเองตอนนี้เป็นแบบไหน ถึงแม้ปกติเขาจะไม่ค่อยแสดงสีหน้ามากนัก แต่เหตุการณ์แบบนี้มันออกจะ...แปลกไปเสียหน่อย ไม่สิอาจจะเรียกได้ว่าแปลกมากด้วยซ้ำ ก็แน่ล่ะแฟนของเขาคือนายแบบชื่อดังโออิคาวะ โทรุที่เป็นผู้ชาย ไม่ใช่โออิคาวะในร่างสาวสวยทรงเสน่ห์และดูยั่วยวนแบบนี้  ถ้ายังทำหน้านิ่งอยู่ก็คงไม่ใช่มนุษย์แล้วล่ะ

“หรือว่านายฝันร้าย” หญิงสาวช้อนตามองอย่าเป็นห่วง นั้นยิ่งทำให้หน้าที่กลับมาเป็นปกติของอุชิจิมะเริ่มจะร้อนขึ้นมาทันที “หรือว่าไม่สบาย ดูหน้าแดงๆนะ”

“อะ เปล่าๆ อยู่ดีๆก็ร้อนขึ้นมาน่ะ”

“งั้นหรอ สงสัยเพราะฉันไปนอนเบียด นายก็เลยร้อนน่ะ”

“อ่า คงงั้น”

“ฉันเองก็ต้องตื่นแล้วบ้าง ลืมไปว่าวันนี้ต้องไปถ่ายแบบแต่เช้า” ว่าแล้วหญิงสาวก็ลุกจากเตียงเดินตรงไปยังห้องน้ำ

 

               ระหว่างที่หญิงสาวไปจัดการธุระส่วนตัวเขาเองก็พยายามนั่งคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านๆ รายละเอียดที่เกิดขึ้นเมื่อวานในความทรงจำของอุชิจิมะคือ เขาเพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมเพื่อเตรียมตัวไปแข่งระดับนานาชาติ       พอกลับมาถึงห้องก็พบโออิคาวะนอนเล่นอยู่บนเตียงแล้วก็พูดถึงเรื่องถ่ายแบบว่าจะไปถ่ายแบบที่ทะเล

“พรุ่งนี้นายหยุดใช่มั๊ย งั้นไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”

“ไม่ล่ะ ฉันไม่ค่อยชอบที่มีคนเยอะๆ”

“แหม่ นักกีฬาคนดังอย่างอุชิจิมะ วากะโทชิเองก็ถูกสัมภาษณ์บ่อยๆ ก็น่าจะคุ้นเคยดีนี่”

               ก็จริงอยู่ที่เขาเองก็น่าจะคุ้นชินกับบรรยากาศการถ่ายทำ หรือการสัมภาษณ์ต่างๆ แต่การที่ไปนั่งเฝ้าโออิคาวะซึ่งต้องถ่ายภาพกับนางแบบแล้ว เขาเองไม่อยากจะมีปัญหาเหมือนคราวก่อนที่นางแบบคนหนึ่งมาวุ่นวายกับเขาจนทำให้ทะเลาะกับโออิคาวะในสาเหตุที่เขาไม่ได้ก่อ

“ไปส่งได้แต่อยู่รอคงขอผ่าน”

“ใช่สินะ ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงนี่ นายถึงไม่หวงไม่ห่วงฉันเลย” นายแบบหนุ่มทำหน้างอน

“นายไปทำงานฉันต้องห่วงอะไร ความจริงฉันควรห่วงเพื่อนร่วมงานนายมากกว่า”

“นายพูดแบบนี้เหมือนฉันเป็นภัยสังคมอะไรแบบนั้นเลยนะ” คนถูกกล่าวหาเริ่มโกรธ “ถ้าฉันเป็นผู้หญิงจริงๆละก็ฉันจะทำให้นายหึงหวงฉันจนหน้ามือตามัวเลยคอยดูสิ ระวังตัวไว้เถอะ”

ถ้าฉันเป็นผู้หญิงจริงๆละก็

...........

ถ้าฉันเป็นผู้หญิงจริงๆ

........

.....

ถ้าฉันเป็นผู้หญิง

 ...

               เป็นประโยคที่ดังกึกก้องไปทั่วหัว จนต้องกุมขมับ ถึงแม้จะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็เป็นไปแล้ว ตอนนี้โออิคาวะ โทรุที่เขารู้จักกลายเป็นผู้หญิงไปเสียแล้ว

“อุชิวากะจังปวดหัวหรอ ไม่สบายหรือเปล่า”อุชิจิมะเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า

               กางเกงยีนขาสั้นเข้ารูปที่รับกับขาขาวเรียวยาว เสื้อกล้ามลายทางรัดรูปที่เผยให้เห็นเอวเล็กที่คอดบางกับหน้าอก...หน้าอก!ไซต์ที่เรียกได้ว่าอาจจะคัพDเลยด้วยซ้ำ

“นี่นายหน้าแดงมากเลยนะตัวก็ร้อนๆด้วย” โออิคาวะเอามือทาบหน้าของอุชิจิมะ

“ไม่ ฉันสบายดี” โออิคาวะมองหน้าคนรักของตัวเองด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อกั๊กผ้ายีนแขนสั้นสวมทับ

“ถ้าอย่างนั้น ฉันไปก่อนนะ ไม่อยากรบกวนเวลาพักนาย”

“เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“...”

“ฉันจะไปส่ง รอฉันเดี๋ยวนะ”

“อื้ม” โออิคาวะยิ้มหวาน

 

               อุชิจิมะใช้เวลาไม่นานก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย แน่นอนว่าชุดที่เขาใส่โออิคาวะเป็นคนเลือกให้เพื่อให้สมฐานะแฟนหนุ่มของนางแบบสาวสุตฮอต พอขึ้นรถคนช่างเจราจาก็พูดไม่หยุด เล่านั้นเล่านี้ให้เขาฟังชวนคุยไปตลอดทางทำให้อุชิจิมะอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ แต่พอถึงกองถ่ายสิ่งที่เขาเห็นก็ทำเอาหน้าตายด้านไปในทันที

“ทำไมต้องชุดว่ายน้ำ” อุชิจิมะถามหญิงสาวที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารแฟชั่นอยู่ข้างๆ

“ก็ถ่ายแบบที่ทะเล ลงนิตยสารแฟชั่นหน้าร้อน ถ้าไม่ใส่ชุดว่ายแล้วจะให้ใส่ชุดเอสกิโมหรือไง”

“ก็ใช่แต่ว่า...”

“โออิคาวะซังครับ นายแบบพร้อมแล้วครับ”

“ค่ะ ... นี่ถ้าอุชิวากะจังเบื่อก็ไปเดินเล่นก่อนก็ได้นะ”

               โออิคาวะถอดเสื้อคลุมออก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เพื่อให้คนที่รอสบายใจ แต่หารู้ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นทำเอาอีกคนอยากจะดึงร่างบางเข้ามาจูบแล้วจับกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอด ถึงแม้ว่าโออิคาวะที่เขารู้จักจะเคยเป็นผู้ชาย แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ยิ่งเห็นหน้านายแบบที่มาถ่ายด้วยแล้วใจยิ่งเดือดระอุ

“รบกวนด้วยนะครับโออิจัง” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กับสายตาลวนลามนั้นทำเอาอุชิจิมะถึงกับบีบแก้วน้ำพลาสติกที่ทีมงานเอามาให้แตกคามือ

“เช่นกัน” โออิคาวะยิ้มตอบตามมารยาท

“จะเริ่มถ่ายแล้วนะครับ”

 

               การถ่ายแบบดำเนินไปได้อย่างราบรื่น ถ้าไม่นับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนช่างภาพเกรงใจไม่กล้าให้นายแบบแตะเนื้อต้องตัวนางแบบสาวมากจนเกินจำเป็น

“นั้นอุชิจิมะ วากะโทชิซัง ที่เป็นนักกีฬาวอลเล่ย์บอลทีมชาติใช่มั๊ยครับ” ผู้ช่วยตากล้องถาม

“ดีครับ ขอท่ากระโดดนะครับ ... ใช่ เขาคนนั้นแหละ”

“ตัวจริงดูสูงใหญ่กว่าในโทรทัศน์อีกนะครับ”

“ดีครับ เปลี่ยนชุดสุดท้ายเลย ... ดูดีมากเลยใช่มั๊ยล่ะ”

“อ่าครับ เว้นแต่สีหน้าที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่”

“ก็แฟนตัวเองมานุ่งน้อยห่มน้อยใกล้ชิดกับชายอื่นแบบนี้เป็นใครก็ต้องหึงหวงเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งแฟนตัวเองสวยขนาดนี้” ช่างภาพใหญ่พูดขณะก้มเปลี่ยนเลนส์เพื่อถ่ายภาพชุดสุดท้าย

“แต่ผมว่าตอนนี้สีหน้าเขาฆ่าคนได้เลยนะครับ”

“ก็นะชุดสุดท้ายมันออกจะ ... น้อยชิ้นมากเกินไปหน่อย”

               ช่างภาพมีสีหน้าหนักใจขึ้นมาทันทีที่นางแบบเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อ ชุดที่ผ่านๆมาถึงแม้จะเป็นชุดว่ายน้ำแต่ก็ยังมีเสื้อคลุมด้านบนบ้าง ไม่ก็มีผ้ามาผูกเอวบ้าง แต่ชุดสุดท้ายแทบจะเรียกได้ว่าเผยให้เห็นทุกสัดส่วน จนอดคิดไม่ได้ว่าใครกันจะใส่ชุดว่ายน้ำแบบนี้มาเที่ยวทะเลจริงๆ เพียงดึงเบาๆก็หลุดหมดแล้ว

               โออิคาวะเดินออกมาพร้อมบิกินนี่สีดำประดับเพชรที่มีเชือกบางๆผูกอยู่ด้านข้าง ส่วนด้านบนเป็นเกราะอกที่โชว์เนินอกขาวผูกด้วยเชือกสีเดียวกันที่ด้านหลัง เห็นแบบนั้นรังสีที่แผ่ออกมาก็ยิ่งแผ่กว้างขึ้นเป็นทวีคูณจนทุกคนโดยรอบสัมผัสได้

“ผมว่าแล้วว่าชุดสีดำเหมาะกับโออิจังจริงๆด้วย...ชุดสุดท้ายมาทำให้เต็มทีกันนะครับ”

               ว่าแล้วก็ดึงเอวบางของนางแบบเข้ามาประชิดตัว โออิคาวะกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนเหลือบไปมองแฟนหนุ่มที่ตอนนี้เริ่มจะควบคุมอารมย์ตัวเองไม่อยู่

               แน่นอนว่านางแบบมืออาชีพต้องเจอกับเรื่องแบบนี้เป็นปกติ แต่มันไม่ปกติสำหรับอุชิจิมะ ถึงแม้ว่าจะเข้าใจว่าเป็นงาน แต่นี่มันมากเกินไปแล้ว ทั้งๆที่เขานั่งอยู่ตรงนี้ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่เกรงใจเขาเลย ความหึงหวงที่เพิ่มมากขึ้นจนอุชิจิมะสติขาดพึงลุกขึ้นยืนจนทำให้สตาร์ฟสาวข้างๆถึงกับสะดุ้ง แต่ความหึงหวงก็กลายเป็นความห่วงขึ้นมาแทน

“พักก่อน! นางแบบเป็นลม!!” อุชิจิมะรีบวิ่งเข้าไปในทันที

“โออิจัง เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย เดี๋ยวผมอุ้ม...”

“ปล่อย”

“นี่คุณอย่าเพิ่งมายุ่งสิเดี๋ยวผมจัดการเอ......ง”

“เอามือของแกออกไปจากแฟน – ของ - ฉัน”

“ขอโทษครับ ชะ เชิญเลย” รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้นายแบบหนุ่มหน้าซีดเผือกถอยห่างในทันทีที่ อุชิจิมะเอาเสื้อคลุมที่หยิบมาด้วยห่มทับร่างบางก่อนจะอุ้มเข้าเต็นท์พยาบาลอย่างรวดเร็ว

“เมื้อกี้เธอเห็นมั๊ย อุ้มท่าเจ้าสาวเลยนะ”

“เห็นสิ อย่างกับพระเอกละครมาช่วยนางเอกเลย” สตาร์ฟสาวกรี๊ดกร๊าดกันเบาๆ

 

               อุชิจิมะเอาผ้าเย็นมาเช็ดหน้าให้อย่างเบามือ ในใจคิดว่าอาจจะเป็นลมแดด แต่พอสังเกตดีๆสีหน้าของคนที่นอนอยู่ก็ไม่ได้ซีดหรือแดงอะไรจึงถามขึ้น

“โออิคาวะ นี่แกล้งเป็นลมหรอ”

“ว้า โดนอุชิวากะจังจับได้ซะแล้ว” ว่าแล้วเจ้าตัวก็ลืมตาแลบลิ้นด้วยท่าประจำอย่างเคยก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

“ฉันตกใจนะ เล่นอะไรบ้าๆ”

“ก็ฉันรู้สึกขยะแขยงหมอนั้นนี่ อีกอย่างฉันคิดว่าถ้าไม่แกล้งเป็นลมนายต้องเดินเข้ามาอัดคนแน่ๆ ฉันไม่อยากให้นักกีฬาดาวรุ่งมีเรื่องอื้อฉาวหรอกนะ”

“ใช่ ฉันเกือบจะเดินไปอัดหมอนั้นแล้ว”

“แต่ฉันดีใจนะ ที่อุชิวากะจังเป็นห่วงแล้วก็หวงฉันด้วย” โออิคาวะยิ้มหวาน

“แล้วนี่ขอกลับเลยได้รึเปล่าหรือต้องถ่ายด้วยชุดนี้ให้จบ”

“อืมมม ความจริงชุดนี้มันเป็นชุดพิเศษที่อยู่นอกเหนือจากข้อตกลง จะไม่ถ่ายก็น่าจะได้มั้ง”

“งั้นเรากลับกัน” อุชิจิมะดึงมือร่างบางทันที

“ได้ที่ไหนเล่าอุชิวากะจัง ต้องถามช่างภาพก่อน วันนี้ผู้จัดการฉันไม่ได้มาด้วย ยังไงก็ทำโดยพละการไม่ได้หรอกนะ”

“ฉันไม่ชอบชุดนี้นี่” อุชิจิมะเอ่ยหน้านิ่ง

“ชุดนี่ทำไม ฉันใส่แล้วไม่สวยหรอ” โออิคาวะส่งเสียงจึกจั๊กในคออย่างไม่สบอารมณ์

“ก็ชุดนี้น่ะ” ว่าแล้วอุชิจิมะก็เอื้อมมือไปดึงเชือกที่ผูกด้านหลังออก “มันหลุดง่ายมากๆนี่”

“อ๊าย! ตาบ้านายทำอะไรน่ะ” คนถูกแกล้งเอามือขึ้นมาปิดแทบไม่ทัน หน้าขาวๆแดงขึ้นมาทันทีทันใด

“จะว่าไปช่วงล่างก็...”

“หยุดเลยนะ ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆด้วย” โออิคาวะร้องขู่คนตรงหน้า

“ก็ได้ ฉันไม่แกล้งแล้ว”อุชิจิมะหยิบเสื้อคลุมที่ห่มอยู่ที่ตัวโออิคาวะออกมาให้คนสาวสวยที่กำลังทำหน้างอนใส่ก่อนที่จะมีใครเข้ามา

“อา โออิคาวะซังคะ ดีขึ้นแล้วใช่มั๊ยค่ะ”

“ก็นิดหน่อยน่ะ” โออิคาวะตีบทบาทคนป่วยมาซบที่ไหล่ของอุชิจิมะทันที

“ช่างภาพใหญ่บอกว่าถ้าคุณไม่ไหวก็กลับเลยก็ได้ เพราะเมื่อกี้ได้ภาพสวยๆที่เหมาะจะลงในนิตยสารแล้ว คุณจะได้กลับไปพักผ่อนถ้าฝืนเดี๋ยวร่างกายจะไม่ไหวน่ะค่ะ”

               สตาร์ฟสาวพูดพลางนึกถึงสิ่งที่ช่างภาพพูดแต่ตัวเองไม่ได้พูดออกไปที่ว่า 'ถ้าให้โออิคาวะซังถ่ายต่ออุชิจิมะซังอาจจะฆ่านายแบบกับพวกเราก็ได้นะ เพราะฉะนั้นให้โออิคาวะซังกลับไปพักเถอะ'

 

......................................................................

 

               พอกลับถึงห้องก็อุชิจิมะก็คว้าข้อมือเล็กๆเหวี่ยงขึ้นไปที่เตียงทันทีก่อนจะคร่อมร่างบางให้อยู่ใต้ร่างของเขา พร้อมประทับจูบอันดูดดื่มแล้วจึงค่อยๆพรมจูบและซุกไซ้ไปทั่วคออย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ก่อนก้มลงกระซิบข้างหู

“วันนี้เธอทำฉันแทบบ้า รับผิดชอบมาซะ”

               โออิคาวะประคองใบหน้าคมให้สบตาก่อนยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายวาวราวกับผู้ชนะ

“ฉันบอกแล้วนี่ ว่าถ้าฉันเป็นผู้หญิง ฉันจะทำให้นายหึงหวงฉันจนหน้ามือตามัว นี่แค่เริ่มต้นนะ อุ – ชิ – วา – กะ – จัง” พูดจบมือเรียวบางก็ยกขึ้นมาแตะริมฝีปากคนตรงหน้า ก่อนจะเป็นฝ่ายไปอยู่ด้านบนแทนพร้อมกับเอามือปิดตาแล้วก้มกระซิบที่ข้างหู

“ร่างผู้หญิงที่ทำให้นายหึงหวงนี่มันดีจริงๆ ฉันอยากจะทำให้นายคลั่งมากกว่านี้ด้วยซ้ำ หึ หึ หึ หึ ...”

.............

..........

.......

....

..

.

               อุชิจิมะลืมตาโพลงพร้อมลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนค่อยๆมองไปรอบๆห้อง ... ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเว้นแต่คนที่น่าจะนอนอยู่ข้างๆหายไปเสียแล้ว เสียงฝักบัวในห้องน้ำไหลดังทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ออกไปทำงาน อุชิจิมะนั่งรออีกฝ่ายออกจากห้องน้ำพลางคิดไปว่าคนที่ออกมาจะเป็น โออิคาวะ โทรุที่เขาเฝ้ามองและหลงรักมาตั้งแต่มัธยม หรือจะเป็นโออิคาวะ โทรุในร่างหญิงสาวสุดยั่วยวนที่ทำให้เขาหึงหวงจนแทบคลั่ง

“อ้าว ตื่นแล้วหรอ” โออิคาวะ โทรุในร่างชายหนุ่มเดินออกมาจากในห้องน้ำ

อุชิจิมะเดินเข้าไปสำรวจร่างกายของคนหน้าพร้อมทำสีหน้าโล่งใจ ก่อนจะดึงร่างนั้นเข้ามากอดราวกับไม่ได้เจอกันมาหลายปี จนทำให้คนถูกกอดอดที่จะสงสัยไม่ได้

“นี่ เป็นอะไรน่ะ ฝันร้ายหรอ” โออิคาวะกอดตอบ

“คิดว่านะ แต่เป็นฝันที่เหนื่อยชะมัด”

“ห๊า?”

“จะไปทำงานใช่มั๊ย ให้ฉันส่งรึเปล่าแล้วอยากให้รอจนเลิกเลยมั๊ย”

“วันนี้นายแปลกๆนะ แต่ว่าไม่ต้องหรอก วันนี้เขาโทรมายกเลิกน่ะ เพราะนางแบบป่วย เลยกะว่าจะอยู่ที่ห้องดูหนังกับนาย...แล้วนี่ฝันอะไรน่ะเล่าให้ฟังหน่อยสิ” โออิคาวะดันร่างสูงกว่าออกเพื่อมองหน้าชัดๆ

“...”

“จะไม่เล่าหรอ” ว่าแล้วก็ทำเสียงไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

“ฉัน...จำไม่ได้แล้วน่ะ แต่เป็นฝันที่เหนื่อยมากเลยล่ะ”

: ฝันที่ต้องตามหึงหวงนายเนี่ย มันเหนี่อยจริงๆนะ

               ตอนนี้อุชิจิมะ วากะโทชิ ได้สาบานกับตัวเองไว้แล้วว่า ให้ตายยังไงเขาก็ไม่อยากได้โออิคาวะที่เป็นผู้หญิงเด็ดขาด เขายอมให้ผู้หญิงทั้งโลกหลงผู้ชายคนนี้ได้ แต่จะไม่มีผู้ชายหน้าไหนมาแย่งหรือมาทำให้เขาต้องหึงหวงแบบนั้นอีกแล้ว

 

 THE END

 

 

 

....................................................................................

 

 

 

 

// บทแถม //

อุชิจิมะ : “โออิคาวะ นายเป็นผู้ชายจริงๆใช่มั๊ย”

โออิคาวะ : “ถามบ้าอะไรน่ะอุชิวากะจัง ก็ต้องเป็นผู้ชายสิ ฉันเป็นผู้ชายตั้งแต่เกิดนะ”

อุชิจิมะ : “ถ้างั้นนายลองใส่ชุดนี้ให้ฉันดูหน่อยสิ” (พูดหน้าตายพร้อมยื่นชุดให้)

โออิคาวะ : “จะบ้าหรออุชิวากะจัง! นี่มันชุดว่ายน้ำผู้หญิงนะ!...ว่าแต่นายเอามาจากไหนน่ะ”

อุชิจิมะ : “ซื้อมาน่ะสิ”

โออิคาวะ : “นายบ้าไปแล้ว! โรคจิตหรือไง! ฉันเป็นผู้ชายนะ! จะให้ใส่ชุดว่ายน้ำผู้หญิงได้ไง!” (เอาหมอนตีรัวไม่ยั้ง)

อุชิจิมะ : “อย่างเพิ่งโกรธสิ ก็แค่อยากพิสูจน์ว่านายไม่ใช่ผู้หญิงเท่านั้นเอง” (น้ำเสียงยังคงนิ่ง)

โออิคาวะ : “พิสูจน์บ้าบออะไร! นายพิสูจน์เกือบทุกคืนไม่พอรึไง...”

อุชิจิมะ : “...” (- _ -)

โออิคาวะ : “...” (-/////-)

อุชิจิมะ : “พูดเองเขินเองแบบนี้ไม่สมเป็นนายเลยนะ”

โออิคาวะ : “หุบปาก!!!”

 

 

_____________________________________________________
 
ขอกลับไปเรียกอุชิวากะจัง กับโทรุเหมือนเดิมนะคะ เพราะเขียนแบบนี้รู้สึกฟินกว่าเบาๆ หุหุ
อะไรเข้าฝันไอไม่รู้ค่ะ เลยเอาshort fic มาคั่นโปรเจคต่อไป +55555
ที่จริงไปเห็นแฟนอาร์ตวาดโออิคาวะซังเป็นผู้หญิง เลยคิดว่าถ้าโออิเป็นผู้หญิงอุชิจิมะจะหึงหวงขนาดไหนนะ
แต่เชื่อว่ายังไงอุชิจิมะก็คงจะชอบโออิคาวะที่เป็นผู้ชายมากกว่าอยู่ดี +555555
หลงรักคู่นี้จนไม่อยากแต่งคู่อื่นซะแล้วสิ อิอิ แล้วเจอกันเอนทรีหน้าค่ะ ^o^/ 
 

Comment

Comment:

Tweet

โออิร้ายยิ่งน๊ากกกก//ตบตีคนแจ่งด้วยความรัก
โออิเป็นผู้หญิงแล้วอันตรายถึงชีวิตคนรอบข้างนะค่ะ แอร๊❤️
บทที่แถมให้นี่มันพาจิ้นมากคะ!>\\\<

#3 By nanobana on 2015-05-17 12:44

อุชิวากะซังเน้นว่า "แฟนของฉัน"ชัดมาก

#2 By moichi on 2015-05-16 15:33