[Fic Touken Ranbu]:: Winter Story 1...เพียงหิมะโปรยปราย

Pairing : Tsurumaru Kuninaka x Ichigi Hitofuri

Rate : PG

Author : Ai-Cream




ร้อน...เจ็บปวด...ทรมาร

ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถขยับหนีได้

ทำไมผมถึงไม่เพรียบพร้อม...ทำไมผมถึงถูกเปลี่ยนแปลง

ตัวตนของผม คือใครกันแน่ หรือบางที

อาจไม่เคยมีตัวผมอยู่แล้ว




หิมะที่ 1

ยามหิมะแรกโปรยปราย




เช้าวันนี้ชายหนุ่มที่ได้ฉายาว่านกกระเรียนมานั่งเก็บตัวอยู่ในโรงดาบตั้งแต่เช้า เพียงเพราะได้ยินเจ้านายของตนพูดว่า

 

วันนี้เรารู้สึกได้ว่าจะได้ดาบเล่มใหม่ล่ะ

 

ส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือต้องการความอบอุ่น เพราะอยู่ดีๆอากาศก็ดันเปลี่ยนแปลงกระทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน เลยขอแอบมาหลบลมหนาวที่นี่แทน แต่จนแล้วจนรอดก็อดที่จะโต้เถียงกับนายช่างไม่ได้

 

"นี่นายช่าง ท่านไม่เบื่อบ้างหรอที่ข้ามาขอให้ท่านตีดาบให้ทุกวี่ทุกวันน่ะ" สึรุมารุหยิบเศษไม้ขึ้นมาเขี่ยงพื้นไปมาอย่างไร้จุดหมาย

 

"เบื่อสิ รำคาญด้วย" นายช่างตัวเล็กพูดอย่างตรงไปตรงมา พร้อมกับโยนฟืนเข้ากองไฟ

 

"ถ้างั้นท่านก็ช่วยตีดาบที่ยังไม่มีให้หน่อยสิ"

 

"ให้เท่าไหร่ล่ะ"

 

"ข้าให้ท่านไปเยอะแล้วนะยังตีแต่ดาบซ้ำๆมาอยู่นั้นแหละ...ตกลงท่านตีดาบเก่งอย่างที่ท่านซานิวะชมให้ข้าฟังหรือเปล่าเนี่ย"

 

"เก่งไม่เก่งข้าก็ตีทาจิกับโอดาจิเล่มแรกให้นางพอใจได้แล้วกัน...ตอนนั้นนางเพิ่งมาเป็นซานิวะได้แค่ไม่กี่วันด้วยซ้ำ"

 

"ทาจิกับโอดาจิเล่มแรก...มิทสึทาดะกับทาโร่ทาจิน่ะนะ"

 

สึรุมารุเงยหน้าขึ้นไปมองกระดานที่ซานิวะของเขาได้สั่งทำขึ้นเพื่อติดป้ายชื่อของเหล่าดาบที่เธอได้มาครอบครอง และเป็นการบอกว่าได้ใครเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่บ้าง

 

"ใช่แล้ว ทาจินั่นเป็นดาบเล่มโปรดของนางเลยนะ เจ้าก็รู้" นายช่างพูดอย่างภาคภูมิใจ

 

"แต่ได้ข่าวว่าที่เหลือรวมถึงตัวข้านางหาเจอเองน่ะ"

 

"นั้นเพราะนางไม่ค่อยมาให้ข้าตีให้ต่างหาก"

 

"ก็เพราะท่านเอาแต่ตีดาบที่นางมีแล้วให้นั้นล่ะ"

 

"นี่เจ้ามากวนประสาทข้าหรือไง" นายช่างเริ่มมีน้ำโห

 

"ข้าจะก่อกวนท่านจนกว่าท่านจะตีดาบที่ยังไม่มีให้" สึรุมารุยิ้มอย่างนึกสนุก

 

"เจ้าจะให้ข้าเท่าไหร่ล่ะ"

 

"วันนี้ข้าให้ท่านอย่างละ950มาสามรอบแล้วนะ ท่านก็ตีออกมาเป็นอุจิคาตานะอยู่นั้นแหละ"

 

สึรุมารุรู้ดีว่าถ้าหากท่านซานิวะของเขารู้ว่าเขาผลานทรัพย์ไปมากมายแบบนี้มีหวังโดนล้างคอกม้าเป็นแน่ เพราะอย่างนั้นยังไงก็ต้องได้ดาบใหม่ให้ได้ ถือว่านี่เป็นการเดิมพันการใช้ชีวิตตลอดสัปดาห์นี้ก็ว่าได้

 

"นั้นเพราะเจ้าชอบมากวนประสาทข้าไง"

 

"งั้นนี้...ข้าให้ป้ายเต่าเลยเอา อย่างละ950ด้วย"

 

"จัดไป" นายช่างรับป้ายและวัตถุดิบมาคำนวนครูนึงก่อนจะหันมา "3.20 พอใจเจ้ายัง"

 

"งั้นอีกชุดที่ข้าจะให้ 550 ทุกอย่าง"

 

"1.30"

 

"ท่านรู้ไหม! ว่าเลขนี้มันหลอนข้ามาก!" สึรุมารุเอามือปิดหน้าที่แทบจะร้องไห้ออกมาให้ได้

 

"แต่ข้าชอบนี่ เร็วดีออก...ข้าไม่ตี20นาทีให้เจ้าก็ดีขนาดไหนแล้ว"

 

"งั้นชุดแรกข้าใช้ใบเร่งเลย"

 

..........

......

....

 

"โคเซะสึ ซามอนจิ"

 

"มีแล้ว ข้าบอกว่าเอาที่ยังไม่มีไง"

 

"เรื่องมากจริง นี่มันดาบหายากระดับเดียวกับเจ้าเลยนะ"

 

"ก็บอกว่ามีแล้วไง"

 

"เจ้านั้นล่ะเรื่องมาก ตีให้แล้วก็ไม่เอา"

 

"ท่านต่างหากที่ไม่มีฝีมือ!"

 

"นี่เจ้าดูถูกข้าอีกแล้วนะ!" ทั้งสองยังคงโต้เถียงกันไม่เลิก

 

"ถ้างั้นก็ช่วยตีให้มันดีๆหน่อยสิ นี่ข้าก็ให้เกียรติท่านขนาดไหนที่ใช้สรรพนามเรียกว่า 'ท่าน' น่ะ"

 

"ชิ...เจ้าอยากได้ดาบแบบไหนลองบอกข้ามาสิ"

 

"ดาบอะไรก็ได้ไม่ซ้ำเป็นพอ เข้าใจภาษาคนไหมเนี่ย"

 

"ให้เท่าไหร่"

 

"500 510 700 700 เพิ่มป้ายหนูให้ด้วยเอา!"

 

"สูตรบ้าอะไรของเจ้า แล้วเอาป้ายกับใบเร่งมาใช้แบบนี้ นางไม่ว่าหรอ"

 

"ช่างข้าเถอะน่า เอารับไปสิ"

 

"สักครู่" นายช่างรับวัตถุดิบพร้อมหันไปคำนวนอีกครั้ง "3.20 พอใจเจ้ายัง"

 

"ข้าใช้ใบเร่ง" สึรุมารุเอ่ยจริงจัง

 

..........

......

....

 

"อิจิโกะ ฮิโตฟุริ สำนักอาวาตะกุจิ"

 

"ดาบเล่มนี้ก็...เอ๋?...เดี๋ยวนะ เมื่อครู่ท่านบอกว่าดาบนี่ชื่ออะไรนะ"

 

"อิจิโกะ ฮิโตฟุริ"

 

"นายช่าง! ในที่สุดท่านกับข้าก็สามารถผูกมิตรต่อกันได้สักทีนะ ยอดเยี่ยมมาก! ท่านเก่งอย่างที่ท่านซานิวะชมจริงๆด้วย"

 

"แน่นอนอยู่แล้ว..."

 

"งั้นครั้งหน้า ข้าจะมาขอใหม่นะ...ไปละ"

 

"อะเดี๋ยว นี่เจ้าใช้งานข้าเสร็จก็ไปเลยหรอ จะไม่คิดให้รางวัลข้าหน่อยหรือไง...เจ้าเด็กบ้า"

 

ถึงจะเป็นดาบที่มีอายุมากตั้งแต่สมัยเฮอัน แต่ยังนายช่างของพวกเขาก็อายุมากที่สุดในเรือนอยู่ดี จึงอดที่จะบ่นว่าเด็กๆพวกนี้ไม่ได้

 

**********

 

ตึก ตึก ตึก ตึก

 

เสียงวิ่งจากฝีเท้าของชายหนุ่มผู้มีสีขาวพิสุทธิ์ไปทั้งตัวดัง ไปทั่วฮงมารุ มือทั้งสองข้างประคองของสิ่งหนึ่งเอาไว้อย่างระมัดระวัง...ดาบที่เพิ่งได้รับจากนายช่าง

 

ครืด

 

"เฮ้! ข้ามีเรื่องแปลกใจมาให้ท่านล่ะ" สึรุมารุเอ่ยอย่างตื่นเต้น

 

"นายท่านกำลังจะพักผ่อน ถ้าจะเล่นก็ไปเล่นทีอื่นไป"

 

ฮาเซเบะพูดขึ้นพลางเก็บเอกสารบนโต๊ะของหญิงสาวที่มาจากโลกอนาคตที่พวกเขาเรียกเธอว่า ‘ซานิวะ’ ซึ่งเป็นนายท่านคนปัจจุบัน

 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ว่าแต่สึรุมารุซังมีเรื่องอะไรหรอคะ"

 

หญิงสาวผู้มีดวงหน้างามเอ่ยถามขณะใช้นิ้วม้วนปลายผมยาวสีน้ำตาลเข้มเล่นไปมา...เธอเป็นหญิงสาวอายุประมาณยี่สิบต้นๆ มีลักษณะการพูดแปลกจากคนอื่นทั่วไปและแทนตัวเองว่า ‘เรา’

 

"ในที่สุดข้าก็ทำให้นายช่างตีดาบที่ท่านยังไม่มีมาก่อนได้สำเร็จล่ะ"

 

"จริงหรอค่ะ!"

 

หญิงสาวรีบลุกขึ้นด้วยความดีใจ จนชนเข้ากับโต๊ะเขียนหนังสือ ทำให้เอกสารที่ถูกจัดเป็นระเบียบแล้วตกกระจายเต็มพื้น

 

"นายท่าน! เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ"

 

"เราไม่เป็นไร เดี๋ยวที่เหลือเราจัดการเอง ฮาเซเบะซังก็ไปพักผ่อนเถอะ"

 

"แต่ว่า..."

 

"ไปพักผ่อนเถอะค่ะ ถือว่านี่เป็นความต้องการของเรานะคะ" เธอหันไปยิ้มให้

 

"อ้า ถ้าเป็นความต้องการของนายท่านกระผมจะทำครับ" ฮาเซเบะเอ่ยเศร้าๆ

 

"เจ้าติ่งนายท่าน"

 

"นายมีปัญหาหรือไง...คุนินากะ" คนถูกแซวหันมาขว้างค้อนใส่พี่ใหญ่ของบ้านดาเตะ

 

"แค่ล้อเล่นน่า"

 

หลังจากที่ฮาเซเบะออกจากห้อง ซานิวะสาวก็รีบเดินนำไปที่ห้องอัญเชิญด้วยสีหน้าปลื้มปิติเหมือนทุกครั้งที่รู้ว่าดาบที่ได้มาเป็นดาบที่เธอยังไม่มี อาจเป็นเพราะว่าเธอให้ความสำคัญต่อดาบทุกเล่มไม่ว่าดาบเล่มนั้นจะหายากหรือง่ายแค่ไหนก็ตาม

 

"ดาบนี้ข้าว่ามันงดงามมากเลยนะ...อิจิโกะ ฮิโตฟุริงั้นหรอ"

 

"อะ สึรุมารุซังเรียกชื่อดาบก่อนเราได้ไง! ไม่ยอม!"

 

ว่าแล้วนางก็ทำแก้มป้องด้วยความโกรธ ซึ่งมันไม่ได้ทำให้ใครกลัวได้แน่นอน

 

"ดาบนี่ ข้าไปนั่งเฝ้าเองทั้งวันจนถึงเย็นเลยนะ ข้าควรมีสิทธิเรียกก่อนเจ้าก็ไม่แปลกนี่ อิอิ"

 

ความจริงถ้าซานิวะของเขารู้ว่าหมดทรัพย์ไปเท่าไหร่กับการตีดาบในครั้งนี้คงลมจับแน่นอน ดังนั้นสึรุมารุจึงสัญญากับตัวเองในใจว่า

 

: ถ้านางไม่ถาม ก็จะไม่พูดเด็ดขาด

 

"ดาบเล่มนี้ตอนแรกคิดว่าจะให้เด็กๆบ้านโทชิโร่บางคนที่ออกไปสำรวจกลับมาให้ครบก่อนนะเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ"

 

ซานิวะสาวเปิดห้องอัญเชิญที่จัดเตรียมขึ้นเพื่อให้ดาบปรับสภาพร่างกายที่เป็นมนุษย์ครั้งแรก นางรับดาบมาจากสึรุมารุก่อนวางไว้บนแทนอัญเชิญ จากนั้นจึงท่องบทอัญเชิญพร้อมแสงสีทองที่สาดส่องไปทั่วห้อง กลีบดอกซากุระปลิววนไปรอบร่างของผู้มาใหม่ก่อนจะกระจายไปทั่วบริเวณ

 

ร่างของชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีฟ้าคราม ใบหน้าหล่อเหล่าแบบหนุ่มสุภาพในเครื่องแบบตะวันตกสีเข้มปรากฎขึ้น ชายหนุ่มสำรวจร่างกายตัวเองด้วยความสงสัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วแนะนำตัวอย่างสุภาพ

 

"อิจิโกะ ฮิโตฟุริ ดาบยาวเพียงเล่มเดียวที่ถูกตีขึ้นโดยอะวาตะกุจิ โยชิมิทสึ เป็นพี่ชายของเหล่าโทชิโร่ครับ"

 

"เราเป็นซานิวะมาจากโลกอนาคต ฝากตัวด้วยนะ" ว่าแล้วซานิวะสาวก็ยิ้มแป้น

 

"ส่วนท่านคือ..." อิจิโกะหันไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆซานิวะสาว

 

"อะ ข้าสึรุมารุ คุนินากะ อยู่ๆข้าก็โผล่มาแบบนี้ แปลกใจใช่ไหมล่ะ"

 

"แปลกใจสิครับ ท่านมีสีขาวบริสุทธิ์ทั้งตัว...งดงามมากครับ" อิจิโกะพูดพร้อมกับส่งยิ้มที่ดูราวกับเจ้าชายในเทพนิยายที่ซานิวะของเขาชอบเอามาเล่าให้เด็กๆฟัง

 

"มาเถอะค่ะ ฉันคิดว่าพวกน้องๆคงอยากเจออิจิโกะซังจะแย่อยู่แล้ว...อะใช่ ห้องพักคือห้องเดียวกับสึรุมารุซังนะคะ เรามอบหมายเป็นหน้าที่ของสึรุมารุซังเป็นผู้ดูแลอิจิโกะซังนะคะ"

 

"ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปเตรียมข้าวของให้นะ"

สึรุมารุพูดพลางหันหลังโบกมือให้ก่อนเดินไปอีกทาง เมื่อเดินแยกตัว เขาก็เอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองพร้อมเสมองไปทางอื่น ใบหน้าขาวถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงด้วยความเขินอาย

 

: ข้าได้ยินเจ้าชมข้านะ อ้า...ช่างน่าแปลกใจจริงๆ

 

อิจิโกะเดินตามหลังซานิวะสาวที่กำลังฮำเพลงที่เขาไม่รู้จักอย่างสบายใจไป

 

"เออ... ขอบคุณนะครับที่ช่วยดูแลน้องๆของผมให้ตอนที่ผมไม่อยู่" ซานิวะสาวหยุดเดินก่อนหันมายิ้มแล้วเอียงคอคิด

 

"น้องๆของคุณเป็นเด็กดีอยู่แล้ว แล้วก็ดูแลตัวเองได้ แต่ถ้าอยากขอบคุณจริงๆ คงต้องไปขอบคุณสึรุมารุซังนะคะ"

 

"เอ๋?"

 

"ก็เวลาว่างๆ สึรุมารุซังจะไปเล่นกับเด็กๆ หรือไม่ก็พาออกไปเดินเล่นด้วยตลอดเลยนี่คะ"

 

"อย่างนั้นหรอครับ"

 

ไม่นานประตูห้องที่มีป้ายเขียนว่าห้องนั่งเล่นรวมก็เปิดออก เสียงที่กำลังดังครึกครื้นอยู่เงียบลงอย่างกระทันหัน ก่อนเสียงของมิดาเระจะดังขึ้น

 

"พี่อิจิ!"

 

จากนั้นเด็กบ้านโทชิโร่ทุกคนต่างเรียกหาพี่ชายของเขาพร้อมวิ่งเข้ามากอดที่เอวกันใหญ่ ทำเอาหลายๆคนที่เห็นภาพตรงหน้าก็อดซ่อนน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

"พี่กลับมาแล้วครับ"

 

อิจิโกะย่อตัวลงพร้อมกอดน้องๆทุกคนไว้ ก่อนจะแนะนำตัวให้ทุกคนรู้จัก นั่นทำให้รู้ว่าฮงมารุแห่งนี้มีดาบสำคัญๆมากมายที่เคยมีอดีตรวมกันและที่เพิ่งได้พบกัน หลังจากนั้นซานิวะสาวก็ขอตัวไปพักผ่อนจริงๆเสียทีเพราะยามนี้ก็ค่ำมากแล้ว

 

"เด็กๆ ไปนอนได้แล้วนะจ๊ะ พรุ่งนี้หลายๆคนต้องออกสำรวจนะ"

"แต่พวกเราอยากเล่นกับพี่อิจิก่อนนี่" อากิตะพูด

 

"ว้า แบบนี้ทุกคนคงไม่อยากเล่นกับข้าแล้วสินะ เสียใจจัง"

 

เจ้าของร่างสีขาวที่เพิ่งเดินเข้ามาเอ่ยน้อยใจ พลางพยักหน้าเป็นสัญญาณให้ซานิวะไปพักผ่อนเดี๋ยวเขาจัดการเอง

 

"ไม่นะครับ พี่อิจิมาก็ดีใจ แต่ก็ยังอยากเล่นกับสึรุมารุซังนะครับ"

 

เด็กชายใส่แว่นแดงรีบเดินมาจับมือสึรุมารุแล้วดึงเข้าไปใกล้กับอิจิโกะ

 

"ผะ ผมก็ด้วยครับ" โกะโทไคพูดบ้างขณะอุ้มน้องเสือไว้

 

"ผมด้วยๆ" เด็กต่างแย่งกันพูดจนสึรุมารุยกมือขึ้นห้ามแล้วยิ้มอย่างร่าเริง

 

"ว้าว ได้ฟังแบบนี้ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย แต่วันนี้พี่อิจิของทุกคนเพิ่งมา ยังไงก็ต้องปรับตัวแล้วตอนนี้ก็อาจจะเหนื่อยแล้ว"

 

สึรุมารุสบตากับอิจิโกะเป็นเชิงบอกว่าอย่าเพิ่งพูดอะไร อิจิโกะจึงเพียงแต่ยิ้มให้เด็กๆ

 

"ข้าว่าวันนี้ทุกคนไปนอนก่อน แล้วพวกข้าทั้งสองจะเล่นด้วยวันหลังนะ"

 

"เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมพาทุกคนไปเอง"

 

ยะเก็นยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพาทุกคนออกจากห้อง แต่ในขณะที่ประตูกำลังจะปิดลงยะเก็นก็เลื่อนประตูออกอีกครั้งแล้วพูดขึ้น

 

"อะใช่ ช่วยดูแลพี่ชายของพวกเราให้ดีด้วยนะครับสึรุมารุซัง"

 

"แน่นอนอยู่แล้วน่า"

 

หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันกลับห้อง สึรุมารุจึงเดินนำอิจิโกะเพื่อไปยังห้องพัก ระหว่างทางเดินมีแต่ความเงียบปกคลุม แต่อยู่ดีๆเจ้าของอาภรณ์สีขาวก็หยุดเดินกระทันหันจนทำให้อิจิโกะไม่ทันระวังเดินชนเข้าเต็มๆ

 

เจ็บจัง…

 

"มีอะไรหรอครับทำไมอยู่ๆถึงหยุดเดิน"

 

"ดูสิ...หิมะตกล่ะ" อิจิโกะหันไปดูตาม แล้วก็ต้องพบกับภาพที่ชวนตะลึง

 

ท้องฟ้าสีเข้มตัดกับหยาดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องทั้งสองยืนดูหิมะที่ค่อยๆโปรยปรายอยู่นานจนพื้นสวนปกคลุมไปด้วยสีขาวของหิมะ

 

"นี่เป็นหิมะแรกของข้าเลยล่ะ ในฐานะมนุษย์นะน่ะ ช่างน่าประหลาดใจเสียจริง"

 

สึรุมารุพูดขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินออกไปท่ามกลางหิมะสีขาวนั้นพร้อมหมุนตัวไปมาราวกับร่ายรำพร้อมหันมาส่งยิ้มให้อิจิโกะ

 

"เจ้าว่ามันสวยไหม หิมะสีขาวพวกนี้น่ะ"

 

"ครับ งดงามมากเลยล่ะครับ" อิจิโกะมองสึรุมารุที่เดินกลับมาพร้อมกับส่งมือมาให้เขา

 

"ลองมาสัมผัสเองดูสิ"

 

อิจิโกะมองมือขาวที่ยื่นมาหาก่อนจะค่อยๆวางมือของตนเองลงที่มือของอีกฝ่าย

 

เย็นดีจัง แต่ก็รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

 

อิจิโกะก้าวเท้าลงมาบนพื้นหิมะ พร้อมกับเงยหน้ามองหยาดหิมะที่ตกลงบนใบหน้า อิจิโกะหลับตาลงพลางยิ้มอย่างสงบ ก่อนสึรุมารุจะปล่อยมือ เพราะความอบอุ่นหายไปจนรู้สึกได้ถึงความเย็นโดยทันที

 

"เจ้าชอบหิมะงั้นหรอ"

 

"ครับ มันเย็นสบายดี ผมชอบมากเลยล่ะครับ" อิจิโกะยิ้มอย่างอ่อนโยน

 

"งั้นหรอๆ ดีแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ...ช่างน่าแปลกใจจริงๆด้วย"

 

"เรื่องอะไรหรอครับ"

 

: เรื่องที่เจ้าทำข้าใจเต้นน่ะ ช่างน่าแปลกใจจริงๆ

 

สึรุมารุได้แต่แอบคิดในใจ

 

"อ๋อเปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่คิดว่านี่เป็นหิมะแรกของข้าและเจ้า... น่าแปลกใจดีนะที่เราได้มาเห็นหิมะแรกพร้อมกันแบบนี้"

 

อิจิโกะส่งยิ้มให้ชายผู้ที่แทบจะกลมกลืนไปกับหิมะ ก่อนจะนำมือข้างขวาไปแตะที่อกของตนเองพร้อมกับพูดว่า

 

"จากนี้ไปฝากตัวด้วยนะครับ"

 

"อ้า รอยยิ้มเจ้าทำข้าแปลกใจจริงนะ...ข้าเองก็เช่นกัน ฝากตัวด้วยนะ"

 

สึรุมารุยกมือจับผมตัวเองเพราะไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางไว้ที่ไหนพร้อมส่งยิ้มอย่างร่างเริงกลับไปให้...ทั้งสองอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายโดยไม่รู้ว่าซานิวะของพวกเขาแอบเห็นเข้าพอดี

 

"อืมมม...บอกมิทสึทาดะว่าหุงข้าวแดงรอดีไหมนะ"

 

**********

 

ในเช้ารุ่งขึ้นอิจิโกะ ฮิโตฟุริรู้จักคำว่าป่วยในฐานะมนุษย์เป็นครั้งแรก เนื่องจากคนที่ชวนเขาเล่นหิมะเมื่อวานมีไข้ขึ้นสูง จนท่านซานิวะของพวกเขาสั่งให้ทุกคนใส่เสื้อผ้าหนาๆและกักบริเวณคนป่วยไม่ให้ใครเข้าใกล้ แต่ไม่รู้ทำไมอิจิโกะถึงรู้สึกผิดไปด้วยจนต้องขออาสาดูแลคนป่วยคนนี้แทน

 

"สึรุมารุซัง ช่วยดื่มยาด้วยครับ นายท่านบอกว่ายังไงก็ต้องดื่มยาให้หมดด้วย"

 

ไม่เพียงแต่พูด ถ้วยยาสีขาวที่มียาสีดำสนิทก็ถูกยื่นมาจ่อตรงหน้า

 

"ไม่ ข้าไม่ชอบ มันขม ยังไงก็ไม่มีทางดื่มแน่นอน"

 

"สึรุมารุซังอย่าดื้อสิครับ"

 

"ไม่ดื่ม!" มือทั้งสองยกมาปิดปาก

 

"งั้นผมจับกรอกนะครับ"

 

"เดี๋ยวๆ อิจิโกะนี่เจ้าเป็นคนแบบนี้หรอ...เจ้าทำข้าแปลกใจนะเนี่ย"

 

สึรุมารุมองใบหน้าที่ยังคงยิ้มอยู่แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ให้ความรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง

 

"ช่วยดื่มด้วยครับ"

 

"เจ้าทำข้าแปลกใจจริงๆ...ดื่มก็ดื่ม...ขมจัง" สึรุมารุหลับตาปี๋

 

"เก่งมากครับ งั้นผมให้ลูกกวาดเป็นรางวัลนะครับ"

 

ลูกกวาดสีฟ้าสดใสราวกลับลูกแก้วถูกวางลงบนมือขาว เป็นรางวัลให้กับคนเก่งที่ดื่มยาหมด

 

หิมะที่ค่อยๆโปรยปรายอย่างต่อเนื่อง เป็นเหมือนดั่งความรู้สึกที่ค่อยๆก่อตัว…



 

-----------------------------------------------------------



Talk : ช่วงนี้ป่วยดาบค่ะ เล่นมาได้ 4 เดือนแล้ว รู้สึกชอบคู่นี้ที่มีความน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

เรื่องนี้เขียนเพราะว่าตอนนั้นอยากได้อิจินีมากค่ะ แต่ทำไงก็ไม่ได้สักที จนกระทั้งเปลี่ยนฉากเป็นหิมะแล้วดาเมจของสึรุมารุกับฉากหลังก็ทำเราหลงรักอย่างแรงค่ะ แล้ววันนั้นทั้งวันก็ตีดาบทั้งวันค่ะเพราะรู้สึกว่า วันนี้ต้องได้ดาบใหม่แน่ๆ จนกระทั้งเย็นค่ะ ในที่สุดอิจินีก็มา ก็เลยอยากแต่งคู่นี้ก่อน ทั้งๆที่เราเมน มิทสึคุริแท้ๆ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ คาดว่าคงเป็นเรื่องยาว5-6ตอน

ที่สึรุมารุใช้แทนตัวเองว่า ข้า เพราะคิดว่ามาจากยุตเฮอันคงพูดเหมือนคนแก่อะไรประมาณนั้น+555

จะพยายามขยันเขียนตอนหนึ่งต่ออาทิตย์จะพยายามจะไม่ให้ดองนะคะ ขอฝากฟิกดาบเรื่องแรกไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ

ปล.ที่ลบไปคราวที่แล้วยังไม่ได้เช็คอักษรค่ะ +555 แล้วก็แต่งแล้วงงตัวเอง เลยเอามารีไรท์ใหม่นิดนึง ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

Comment

Comment:

Tweet