[Fic Touken Ranbu] :: Winter Story 2...เพียงหิมะโปรยปราย

Pairing : Tsurumaru Kuninaka x Ichigi Hitofuri

Rate : PG

Author : Ai-Cream




เสียงที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่น

ใครกันที่กำลังเรียกชื่อของผม

ได้โปรดยืนมือมาหาผมที

ผมอยากออกไปจากที่นี่...ร้อน...ทรมาร





หิมะที่ 2

สีขาวราวหิมะ




ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฝันร้ายในวันนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขา ไฟเพลิงสีแดงที่ปกคลุมไปทั่ว ความร้อน ความทรมารที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ และไม่ว่าจะรอดมากี่ครั้งก็ต้องถูกกองเพลิงปกคลุมครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อปรับภาพลักษณ์ของเขา สุดท้ายแล้วก็เหมือนตกอยู่ในความมืดมิดที่ร้อนระอุ จนกระทั้งวันนั้น วันที่มืออันเย็นแต่ให้ความรู้สึกอันอบอุ่นดึงเขาออกมาจากที่แห่งนั้น สีขาวสะอาดที่ได้เห็นจนไม่อาจละสายตาไปได้ ดูงดงามและเปล่งประกาย

"อะ ข้าสึรุมารุ คุนินากะ อยู่ๆข้าก็โผล่มาแบบนี้ แปลกใจใช่ไหมล่ะ"

 

"แปลกใจสิครับ ท่านมีสีขาวบริสุทธิ์ทั้งตัว...งดงามมากครับ"

 

เมื่อได้รู้ชื่อของอีกฝ่ายและได้เห็นคนตรงหน้าอย่างเต็มตาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในความงดงามของอีกฝ่าย พอยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายดูแลน้องๆของเขาเป็นอย่างดีก็ยิ่งอยากจะรู้จักมากขึ้น หลังจากที่ได้พบกับคนอื่นๆ เขาก็เดินตามสึรุมารุกลับไปที่ห้อง แผ่นหลังที่ไม่ได้ใหญ่ไปกว่าเขามากนักที่เดินนำหน้าอยู่สะกดสายจนไม่อาจละไปไหนได้จนไม่ทันระวังเดินชนเข้ากับแผ่นหลังนั้นเต็มๆ

 

"มีอะไรหรอครับทำไมอยู่ๆถึงหยุดเดิน"

 

"ดูสิ...หิมะตกล่ะ"

 

เมื่อยืนดูได้สักพักสึรุมารุก็เดินออกไปท่ามกลางหิมะ และนั้นเป็นภาพที่ตรึงตราตรึงใจที่สุดในวันแรกที่เขาเป็นมนุษย์...สีขาวของชายหนุ่มที่กลมกลืนไปกับหิมะ สีทองของเครื่องประดับที่ระยิบระยับดั่งดวงดาราในขณะที่เจ้าตัวกำลังหมุนตัวเล่น

 

"เจ้าว่ามันสวยไหม หิมะสีขาวพวกนี้น่ะ"

 

"ครับ งดงามมากเลยล่ะครับ"

 

: คุณน่ะงดงามมากเลยครับ งดงามยิ่งกว่าหิมะค่ำคืนนี้เสียอีก

 

**********

 

"โว้ว! ฮ่าๆๆแปลกใจใช่ไหมล่ะ...โทษทีๆ"

 

ชายหนุ่มร่างพิสุทธิ์โพล่ออกมาจากประตูห้องเพื่อแกล้งใครบางคนที่เดินผ่านมาที่ห้องอาหาร

 

"สึรุมารุซัง...เล่นเป็นเด็กๆไปได้โตแล้วนะครับ" ชายหนุ่มผู้ถูกแกล้งอดที่จะดุไม่ได้

 

พออยู่มาได้สองสัปดาห์ อิจิโกะก็เริ่มคุ้นชินและสามารถพูดคุยกับทุกคนได้อย่างไม่มีปัญหา อาจเป็นเพราะสึรุมารุลากเข้าไปทั่วฮงมารุตลอด พาไปรู้จักคนนั้นคนนี้ จึงทำให้จำทุกคนได้อย่างรวดเร็ว

 

"แหม่ๆ ถ้าไม่มีเรื่องที่น่าแปลกใจชีวิตก็น่าเบื่อแย่ล่ะสิ"

 

"สึรุมารุซัง ถ้าแกล้งอิจิโกะคุงบ่อยๆระวังถูกเกลียดเอานะครับ"

 

โชคุไดคิริ มิทสึทาดะ แซวขณะที่สองมือถือถาดอาหารของตัวเองมาวางบนโต๊ะ

 

"เงียบไปเลยนะมิทสึทาดะ"

 

"ฮ่าๆ...ว่าแต่ทำไมวันนี้อิจิโกะคุงมาทานอาหารช้าละ ปกติออกจะตื่นเช้าแท้ๆ...หรือว่าสึรุมารุซังก่อกวนคุณจนไม่ได้นอน"

 

"น้อยๆหน่อยมิทสึทาดะ"

 

คนถูกเอ่ยชื่อหันมาบ่นใส่น้องคนรองของบ้านดาเตะก่อนจะเดินเข้าครัวไปตักอาหาร

 

"ฮ่าๆไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ เมื่อคืนรอพวกน้องๆกลับมาน่ะครับ"

 

"งั้นหรอครับ"

 

"จะว่าไปท่านซานิวะอยู่ไหนหรอครับ วันนี้ยังไม่เห็นเลย"

 

"วันนี้นายท่านกลับไปโลกอนาคตน่ะ เห็นบอกว่ามีงานทางโน้นต้องทำ กว่าจะกลับมาคงค่ำๆ นอกจากทัพสำรวจก็มีแค่พวกเรากับพวกเด็กๆบางคนเท่านั้นที่ต้องดูแลฮงมารุไปก่อน คิดว่าคงต้องออกรบช่วงค่ำแทนนั้นแหละ" ฮาเซเบะที่เพิ่งเดินเข้ามาร่ายยาวเป็นชุด

 

"เอ๋? วันนี้ฮาเซเบะซังไม่ได้นำทัพสำรวจหรอครับ"

 

"…"

 

อิจิโกะถามคำถามที่ไม่ควรจะถามออกไปเสียแล้ว พอหันไปหามิทสึทาดะเป็นเชิงถามว่าเขาพูดอะไรผิดหรือเปล่าก็พบสัญลักษณ์มือเป็นรูปกากบาท ซึ่งเตือนไม่ทันการเสียแล้ว พอหันกลับมาเพื่อขอโทษ สีหน้าของฮาเซะเบะก็ดูราวกลับจะร้องไห้ออกมาให้ได้

 

"นายท่านไม่รักข้าแล้วล่ะมั้ง ถึงไม่ยอมให้ข้าร่วมทัพ อีกทั้งยังบอกให้ข้าพักผ่อนอยู่ที่เรือนเฉยๆอีกต่างหาก"

 

"ก็นางอยากเจ้าให้พักผ่อนไงล่ะ...ว่าแต่ใครไปแทนเจ้าน่ะ" สึรุมารุเดินถือถาดอาหารของตนเองออกมาวางข้างมิทสึทาดะ

 

"วันนี้ทัพสำรวจให้พวกเด็กๆไปหาประสบการณ์น่ะ อุราชิมะคุงเป็นคนนำทัพ" นิคคาริ อาโอเอะตอบ "ว่าแต่มิสึทาดะข้าวหมดหรือยังครับ"

 

"ยังครับ ไปเอาในครัวได้เลย"

 

"อุราชิมะ...งั้นก็ต้องไปกับมิดาเระนะสิ!"

 

"ไม่เห็นต้องเดือดร้อนอะไรนี่อิจิโกะ อุราชิมะ เป็นถึงโคเท็ตสึเลยนะ เขาปกป้องน้องเจ้าได้อยู่แล้ว" สึรุมารุเอ่ยขึ้น

 

: ไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย...ถึงจะอยู่มาได้แค่สองอาทิตย์แต่ก็ดูออกว่าเด็กเลี้ยงเต่านั้นคิดอะไรกับน้องของตัวเองนะ

 

"จะว่าไปท่านถามหานายท่านทำไมหรือครับ" ฮาเซเบะที่เพิ่งออกจากโหมดน้อยใจถามขึ้น

 

"เออ...คือ แค่มีเรื่องจะพูดด้วยนะครับ"

 

"งั้นถ้านายท่านกลับมาจะไปบอกให้นะครับ"

 

"ขอบคุณครับ"

 

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จอิจิโกะคิดว่าจะไปดูแลน้องๆที่อยู่บ้านเสียหน่อย แต่ดูท่าเด็กๆที่เพิ่งรบกลับมาจากเมื่อคืนจะยังไม่ตื่น เขาจึงมานั่งริมระเบียงแล้วมองหิมะในสวนเพื่อสงบใจเกี่ยวกับคำถามที่อยากจะถามนายท่านของเขาเหลือเกิน

 

"...โกะ...จิโกะ..."

 

"ว๊า!...สึรุมารุซัง มันเย็นนะครับ"

 

มือที่เย็นราวกับน้ำแข็งแตะที่ต้นคอของเขาจนไม่สามารถกลั้นเสียงไว้ได้

 

"ก็ข้าเรียกเจ้าตั้งนาน เจ้าไม่ได้ยินเองนี่...ข้าเอาไดฟุกุกับน้ำชามาให้ มิทสึทาดะทำไว้เป็นของว่างน่ะ ทำไว้ซะเยอะเชี่ยว" สึรุมารุวางถาดขนมกับน้ำชาไว้ข้างๆอิจิดกะก่อนจะนั่งลงบ้าง

 

"แต่อาหารหรือขนมฝีมือมิทสึทาดะซังเนี่ยอร่อยทุกอย่างเลยนะครับ"

 

"นั่นสินะ...เจ้าน่ะ กำลังคิดเรื่องที่ว่า ทำไมตั้งแต่วันนั้นที่เจ้าเจ็บหนักถึงไม่ได้ออกรบอีกใช่ไหม"

 

"..." อิจิโกะไม่ตอบแต่เพียงมองถ้วยชาที่อยู่ในมือนิ่ง

 

"อย่ากังวลเลย เพราะเธอคนนั้นรักพวกเรามาก ก็เลยทนไม่ได้ที่ต้องเห็นดาบบาดเจ็บในสภาพหนักกลับมาไม่ได้...แต่อันที่จริงตั้งแต่วันแรกที่เจ้าออกรบนางก็ทำเจ้าสะบักสะบอมไปทั้งตัวเลยนี่ พาเจ้าเข้าโรงซ่อมตั้งหลายครั้ง เสียใบเร่งไปก็ตั้งมากจนเจ้าโทคุภายในวันเดียว คนอื่นนางต้องใช้เวลาถึงสามวันเลยนะ อีกอย่างนะ นางน่ะได้ดาบมาครอบครองเร็วเกินไป ก่อนหน้าที่ข้าจะมานางก็มีดาบอยู่31เล่มแล้ว ทั้งๆที่เพิ่งมาเป็นซานิวะได้แค่ไม่กี่สัปดาห์เอง ทำให้บางคนน่ะ ระดับยังไม่เท่าเจ้าเลยด้วยซ้ำ"

 

"ฮ่าๆๆ แสดงว่าผมควรดีใจใช่ไหมครับ"

 

"ใช่ๆ เพราะงั้นเจ้าอย่าคิดมากเลยนะ"

 

ว่าแล้วเจ้าตัวก็หันมายิ้มสดใส่ให้ พอได้สบตากับอีกฝ่าย ไม่รู้ทำไมอิจิโกะถึงได้รู้สึกร้อนที่หน้าแปลกๆจนต้องหันกลับมามองถ้วยชาในมือ

 

"ข้าอยากจะเก่งขึ้น เพื่อที่จะได้ปกป้องน้องๆทุกคน รวมถึงปกป้องคุ---"

 

"อะ อยู่นี่เอง...ท่านซานิวะกลับมาแล้วล่ะ" นิคคาริ อาโอเอะที่เพิ่งเจอพวกอิจิโกะเป็นคนนำข่าวมาบอก

 

"เอ๋? ไหนบอกว่าจะกลับค่ำไง อย่าบอกนะว่านาง..."

 

"ใช่แบบที่ท่านคิดนั้นล่ะ...นางโดดงานกลับมา"

 

"ข้าอยากรู้จริงว่านางทำงานอะไรที่โลกอนาคตกันแน่"

 

"ผมไปหาท่านซานิวะก่อนนะครับ"

 

อิจิโกะรีบลุกขึ้นยืนแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของซานิวะผู้เป็นเจ้านายของตนคนปัจจุบันอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงหน้าห้อง

 

"ขออนุญาตครับ"

 

ครืด

 

"อิจิโกะซัง มีอะไรหรอคะ ดูเหนื่อยมาเชียว"

 

"คือว่า มีเรื่องจะถามน่ะครับ"

 

"เชิญนั่งก่อนค่ะ"

 

"คือ ผมอยากทราบว่าทำไมถึงไม่ให้ผมออกรบเลยล่ะครับ"

 

"อ๋อ เรื่องนั้นนั่นเอง...ความจริงก็ไม่มีอะไรหรอก เราแค่คิดว่าตอนนี้ยังไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่"

 

"ผมอยากได้เหตุผลมากกว่านั้นครับ"

"เออ...คือ...คือว่ายังไงดีล่ะ...ช่วงนี้มีการออกสำรวจที่ปราสาทโอซาก้า...เราคิดว่าอิจิโกะซังอาจจะรู้สึกไม่ค่อยดีกับที่นั้นเลยไม่ให้ไปน่ะค่ะ"

 

อิจิโกะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วพูด

 

"ถึงจะรู้สึกไม่ดี แต่ถ้ามันทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้น ผมก็จะไปครับ เพราะฉะนั้น ช่วยส่งผมไปรบด้วยครับ"

 

"แต่ว่าสึรุ...หมายถึงเออ...น้องๆของอิจิโกะซังอาจจะเป็นห่วงนะคะ"

 

"ไม่หรอกครับ น้องๆเข้าใจผมดี เดี๋ยวผมจะอธิบายให้น้องๆฟังเอง"

 

"...เข้าใจแล้วค่ะ"

 

"งั้นขอตัวนะครับ...จะว่าไปผมได้ยินมาว่าท่านโดดงานหรือครับ"

 

"..."

 

"โดดงานมันไม่ดีนะครับ ถึงจะบอกว่าต้องกลับมาดูแลพวกผมก็เถอะ แต่ท่านควรให้ความสำคัญกับโลกที่ท่านจากมาด้วยนะครับ"

 

"อะฮ่าๆ อย่าห่วงเลยค่ะ ฉันเก่งกว่าที่คิดนะคะ"

 

หลังจากอิจิโกะเดินออกจากห้องไปไม่นาน ซานิวะสาวก็ถอนหายใจก่อนบ่นพึมพำกับตัวเองเบา

 

"สึรุมารุซังนะสึรุมารุซัง ทำไมถึงไม่บอกเองละว่าตัวเองเป็นห่วงจนไม่อยากให้ไปด้วย แบบนี้เราก็ลำบากนะสิ เห้ออ"

 

**********

 

เย็นนั้นหลังจากทุกคนกลับจากการสำรวจและการทำหน้าที่ตามเวรเพราะจำวันแล้ว ซานิวะสาวก็เรียกทุกคนเพื่อเพราะชุม

 

"เนื่องจากว่าช่วงนี้มีการสำรวจปราสาทโอซาก้าซึ่งมี20ชั้น เราจะขอจัดทัพเข้าไปโดยวางแผนการดังนี้ค่ะ"

 

ฮาเซเบะเลื่อนกระดาษไวท์บอร์ดที่นายท่านของเขาขนมาจากโลกอนาคตออกมา บนกระดานมีตัวเลขของชั้นเขียนเป็นช่วงๆ

 

"เนื่องจากว่าทรัพยากรในคลังค่อนข้างมีมากพอที่จะดูแลทุกคนช่วงหนึ่งได้ เพราะฉะนั้นจะขอแบ่งทัพใหม่เพื่อล่าสมบัติกันค่ะ..."

 

"ดูท่านซานิวะตั้งใจกว่าปกติหรือเปล่าครับ" คะเซ็นถามผู้เป็นน้องของตน

 

"อ้า ก็คงเพราะถังแตกอยู่ล่ะสิ"

"คะเนะซัง อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ท่านซานิวะใช้เงินเพื่อความสะดวกสบายของพวกเรานะครับ"

โฮริคาวะ คุนิฮิโระพูดเตือนเด็กในการดูแลของตน

 

"...เงื่อนไขสำคัญสำหรับการสำรวจครั้งนี้คือทุกทัพจะต้องมีฮากะตะคุงรวมทุกครั้ง เพราะว่าฮากะตะคุงน่าจะคุ้นเคยกับเส้นทางลับในปราสาทมากกว่าใคร แต่ว่าเมื่อไหร่ที่ฮากะตะคุงได้รับบาดเจ็บสาหัสเราจะนำคนอื่นเข้าแทนไม่ว่าจะกรณีใดๆทั้งสิ้นค่ะ...งั้นเราจะบอกหน้าที่ของทุกคนนะคะ ทัพแรกที่จะสำรวจก่อนในชั้นที่1-5 ผู้นำทัพจะเป็นยะเก็นค่ะ ทัพต่อไปสำรวจชั้น6-10 ผู้นำทัพคืออุราชิมะคุง ทัพที่สำรวจชั้น11-15 ผู้นำทัพคือฮาเซเบะซังนะคะ แล้วก็ชั้นที่เหลืออิจิโกะซังจะเป็นผู้นำทัพ ส่วนรายชื่อผู้ร่วมทัพเราเขียนไว้ตามบนกระดานแล้ว หากมีการเปลี่ยนแปลงเราจะแจ้งพรุ่งนี้เช้า เพราะแะนั้นวันนี้ขอให้ทุกคนนอนหลับให้เต็มทีนะคะ แยกย้ายได้ค่ะ"

 

ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนรวมถึงซานิวะสาวด้วย แต่เธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นโอคุริคาระเดินกลับห้องคนเดียว จึงวิ่งตามทิศที่มิทสึทาดะเดินไป

 

"มิทสึทาดะซังจะไปไหนคะ"

 

"ไปเตรียมเสบียงไงครับ ก็การสำรวจครั้งนี้พวกเราน่าจะต้องสำรวจกันนานหลายวัน"

 

"ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

 

"จะดีหรอครับ ท่านเองก็มีงานที่ต้องสะสางตั้งเยอะ"

 

"เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ...คุริคุงคงยังไม่นอนจนกว่ามิทสึทาดะซังจะกลับห้องแน่นๆ ถ้าต้องเหนื่อยก่อนรบตั้งสองคนเราไม่พอใจหรอกนะคะ"

 

"อ้า เข้าใจแล้วครับ ทำให้สุภาพสตรีไม่พอใจแบบนี้ผมนี่ไม่เท่เลยนนะครับ"

 

มิทสึทาดะยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนขอตัวกลับห้องไปพักผ่อน ในขณะนั้นสึรุมารุก็บอกให้อิจิโกะกลับห้องไปก่อนด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการคุยบางเรื่องกับท่านซานิวะ

 

"สึรุมารุซัง เราจะไม่คุยอะไรกับคุณนะคะ ช่วยกลับห้องด้วย"

 

ซานิวะสาวพูดขึ้นโดยไม่ต้องหันกลับมามองระหว่างเดินไปยังห้องครัว แต่ชายหนุ่มมีหรือจะยอมปล่อยไปง่ายๆจึงเดินตามไปดักหน้าพร้อมพูดขึ้น

 

"ท่านตกลงกับข้าแล้วนี่ ทำไมถึงได้ทำแบบนั้น"

 

"สึรุมารุซังคะ เราคิดว่าอิจิโกะซังมีสิทธิ์ที่จะร่วมรบนะคะ"

 

"ก็ใช่ แต่ไม่ใช่ทัพหลัก"

 

"เราจะทำตามแผนที่กำหนดไว้ค่ะ"

 

"ข้าไม่ต้องการให้อิจิโกะมาร่วมทัพหลักกับข้า เจ้าไม่เข้าใจหรอ"

 

อิจิโกะที่แอบยืนฟังอยู่นั้นได้แต่ก้มหน้า เสียงที่ได้ยินนั้นช่างทำร้ายหัวใจเขาเสียเหลือเกิน เมื่อได้ยินสิ่งที่คนที่คิดว่าจะอยู่ข้างเดียวกับเขาพูดออกมาแบบนั้น อิจิโกะไม่อยากที่จะฟังต่อไปอีกแล้วจึงรีบเดินออกมาจากตรงนั้น

 

: บอกกับผมว่าเพราะท่านซานิวะรักผมไม่อยากทนเห็นผมเจ็บ ปลอบใจผมอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งๆที่คุณเองต่างหากคือคนที่ไม่ต้องการผม คงเป็นเพราะผมเป็นตัวถ่วงสินะ

 

ได้แต่คิดอยู่ภายในใจ... ทั้งๆที่ไม่มีบาดแผลแต่รู้สึกเจ็บและทรมารยิ่งกว่า...ทรมารเหมือนอยู่ในเปลวเพลิง

 

"เจ้าก็รู้ว่าทัพหลักเป็นทัพที่ต้องต่อกรกับศัตรูที่มีฝีมือระดับสูง และบางครั้งก็พบเหตุการณ์อันตรายอยู่บ่อยครั้ง แล้วทำไมเจ้ายังให้เขามาร่วมทัพหลักกับข้า"

 

แววตาของสึรุมารุจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

"แต่อิจิโกะซังอยากจะเก่งขึ้นนะคะ"

 

"ข้ารู้แต่ต้องไม่ใช่ทัพหลัก และไม่ใช่ที่นั่น"

 

"เราคิดว่าถ้าเขาสามารถชนะความกลัวนั้นได้มันก็น่าจะเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอคะ" สึรุมารุกำมือแน่นก็จะถอนหายใจ

 

"...เห้อออ...ข้าไม่เคยเถียงเหตุผลของท่านได้สักครั้งสิน่า ช่างน่าแปลกใจเสียจริง"

 

"เพราะฉะนั้น หน้าที่ของคุณก็คือต้องดูแลอิจิโกะซังวันพรุ่งนี้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมานะคะ"

 

"รู้แล้วล่ะ ข้าก็ยินดีรับหน้าที่นั้นทั้งชีวิตข้าตอนนี้นั้นล่ะ...แต่ท่านรู้ไหมว่าทุกครั้งที่เห็นอิจิโกะบาดเจ็บ ข้ารู้สึกเจ็บกว่าพันเท่าเลยล่ะ...ทั้งที่เพิ่งอยู่ด้วยกันแค่สองสัปดาห์เท่านั้น ทำไมข้ารู้สึกห่วงเขามากกว่าใครนะ ช่างแปลกใจเสียจริง" สึรุมารุยิ้มอย่างอ่อนแรง

 

"เราเองก็เช่นกัน ไม่ว่าใครเจ็บเราก็เจ็บค่ะ แต่ก็ต้องทำตามหน้าที่นี่คะ มันช่วยไม่ได้จริง"

 

พูดจบซานิวะสาวก็เดินไปห้องควรเพื่อเตรียมเสบียง สึรุมารุเองก็เดินกลับไปยังห้องของตัวเอง แต่ระหว่างที่กำลังเดินถึงห้องก็พบว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหิมะขาวโพลนอยู่ เห็นแบบนั้นสึรุมารุจึงรีบถอดเสื้อคลุมของตนออกแล้วคลุมให้ทันที

 

"เจ้ามายืนตากหิมะทำไม เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก"

 

"สึรุมารุซัง เป็นห่วงด้วยหรอครับ" อิจิโกะก้มหน้านิ่ง

 

"ก็ต้องห่วงสิ หน้าที่ของข้าคือดูแลเจ้านะ"

 

"เพราะเป็นหน้าที่สินะครับ แต่ที่จริงอยากผลักไสให้ผมไปไกลๆมากว่าล่ะสิ"

 

"ทำไมเจ้าพูดแบบนั้น เข้าข้างในก่อนเถอะ"

 

สึรุมารุเอื้อมมือไปจับมือของอีกฝ่ายแต่กลับถูกสลัดทิ้งอย่างเย็นชา

 

"หากคุณไม่ต้องการร่วมทัพกับผม ไม่ต้องขอร้องท่านซานิวะหรอกครับ เพราะตอนนี้ผมเป็นผู้นำทัพ ผมอนุญาตให้คุณไม่รบก็ได้"

 

"เจ้าได้ยินที่ข้าคุยกับท่านซานิวะ..."

 

"ครับได้ยินเต็มสองหูเลยว่าคุณไม่ต้องการให้ผมร่วมทัพกับคุณ ได้ยินแค่นั้นก็รู้แล้วว่าคุณคงคิดว่าผมเป็นตัวถ่วง เพราะฉะนั้นตอนนี้อย่ามาแสร้งทำดีกับผมทั้งๆที่คุณอยากจะไล่ผมไปไกลๆมากกว่า"

 

อิจิโกะถอดเสื้อคลุมของสึรุมารุลงกับพื้นพร้อมเดินกลับขึ้นเรือนเพื่อเข้าไปที่ห้องของตัวเอง แต่ก่อนจะปิดประตูลง สายตาของไปหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ที่เดิม...สีขาวของหิมะและสีขาวของเจ้าตัวช่างกลมกลืนเสียเหลือเกิน ยิ่งสึรุมารุหยิบเสื้อคลุมตัวเองกลับมาคลุมด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ตัวเขาเองราวกับถูกพลางตาจนเลือนหายไปกับหิมะทำให้อดใจหายไม่ได้ แต่ความโกรธที่มีนั้นทำให้อิจิโกะทิ้งความรู้สึกนั้นไป ก่อนจะปิดประตูลง

 

สึรุมารุกระชับเสื้อคลุมของตนพลางมองขึ้นฟ้า แล้วถอนหายใจ

 

"นี่ข้าทำผิดมากสินะ...ผิดที่ห่วงเจ้าเกินไป จนเจ้าโกรธข้า..."

 

คืนนั้นสึรุมารุไม่กลับเข้าไปที่ห้องของเขาที่อยู่ห้องเดียวกับอิจิโกะ ความหนาวที่คืบคลานเข้ามาทำให้อิจิโกะนอนไม่หลับและอดคิดไม่ได้ว่า

 

: เพียงแค่สองสัปดาห์ที่ได้อยู่ด้วยกัน ทำไมถึงทำให้รู้สึกอยู่ด้วยกันนานเป็นปีแบบนี้นะ...หากคุณไม่ต้องการผมแล้วจริงๆ ผมเองจะอยู่คนเดียวได้หรือเปล่า



-----------------------------------------------------------



Talk : ตอนที่สองมาแล้วค่ะ ถ้าพิมพ์ผิดตรงไหนขอโทษด้วยนะคะ ช่วงนี้พิมพ์ในมือถืออาจจะมีพิมพ์ผิดหลายจุดต้องขอโทษจริงๆค่ะ เขียนแล้วอาจหลุดคาร์แล๊กเตอร์ไปบ้างถ้าขัดใจใครก็ขอโทษจริงค่ะ ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ

Comment

Comment:

Tweet