[Fic Touken Ranbu] :: Winter Story 3...เพียงหิมะโปรยปราย

Pairing : Tsurumaru Kuninaka x Ichigi Hitofuri

Rate : PG

Author : Ai-Cream




ความมืดมิดที่มองอะไรไม่เห็น

แสงไฟที่เจิดจ้ากับความร้อนที่แผดเผ่า

อยากจะสมบูรณ์แบบ ไม่อยากถูกเปลี่ยนแปลง

ตัวผมที่เป็นอยู่ นั้นใช่ผมจริงๆหรือเปล่า





หิมะที่ 3

จุดอ่อนในจิตใจ




เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนเตรียมพร้อมเพื่อออกสำรวจปราสาทโอซาก้า ซึ่งคราวนี้มีเพียง 20ชั้นเท่านั้น ทุกคนต่างพูดคุยกันปกติมีเพียงอิจิโกะและสึรุมารุเท่านั้นที่แทบไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ

 

"ท่านซานิวะครับ ผมไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนั้น ตั้งแต่เช้าไม่พูดไม่จากันเลยครับ"

 

มิทสึทาดะแอบมาพูดกับซานิวะสาวที่นั่งอยู่บนเกวียน

 

"แล้วมิทสึทาดะซังรู้ได้ไงคะว่าเมื่อคืนสองคนนั้นมีปัญหากัน"

 

"เมื่อคืนสึรุมารุซังมานอนที่ห้องผมครับ ตอนเข้ามาในห้องมีหิมะติดมาเต็มเลยแล้วตัวก็เย็นมากด้วย"

 

"...คงต้องให้สองคนนั้นปรับความเข้าใจกันเองนั่นล่ะค่ะ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น"

 

สึรุมารุชำเลืองตามองอิจิโกะที่กำลังเดินอยู่เป็นระยะๆ แต่พอเห็นอีกฝ่ายปกติดี อีกทั้งยังยิ้มและหัวเราะกับน้องๆของตน เขาจึงเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปอักทางเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นเขาแทน

 

"ทะเลาะกับพี่อิจิหรอครับ" ยะเก็นถามขึ้น

 

"ฮะ...เออ...เปล่านี่ อีกอย่างอิจิโกะก็ดูปกติดีนี่ ฮ่าๆ"

 

สึรุมารุพยายามหัวเราะกลบเกลือนแต่หารู้ไม่ว่าแววตาของตนเองดูเศร้าแค่ไหน

 

"งั้นหรอครับ แต่ถึงพี่อิจิถึงจะยิ้มแบบนั้นก็ใช่ว่าเขาปกติดีนะครับ"

 

"เอ๋?"

 

"ถึงแล้วค่ะทุกคน" เสียงของซานิวะสาวดังขึ้น

 

"ยังไงก็ดูแลพี่ชายผมด้วยล่ะ ผมต้องนำทัพในช่วงแรกขอตัวก่อนนะครับ"

 

"อะอืม"

 

ยะเก็นกลับไปประจำทัพซึ่งทัพแรกจะเป็นพวกมีดสั้นทั้งหมด อิจิโกะเองหลังจากกอดน้องๆทุกคนแล้วก็เดินกลับมาประจำตำแหน่งตัวเองเช่นกัน ถึงกระนั้นก็ทำเหมือนสึรุมารุเป็นเพียงธาตุอากาศเท่านั้น

 

: สิ่งที่เจ้าทำกับข้ารู้ไหมว่าข้าเจ็บปวดขนาดไหนอิจิโกะ

 

สึรุมารุสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวปราสาทพร้อมกับคนอื่นๆ เพราะนี่คือหน้าที่ของเขายังไงเขาก็ต้องทำตามคำสั่งท่านซานิวะก่อนอยู่แล้ว

 

ภายในปราสาทค่อยๆมืดลงเรื่อยๆจนกระทั้งเดินเข้าสู่ประตูในชั้นแรก ทัพแรกออกสำรวจและรบได้อย่างไม่มีปัญหา ทุกส่วนของแต่ละชั้นถูกสำรวจจนได้ของมามากมาย ทุกอย่างดูเป็นไปตามแผนการรบของซานิวะสาว

 

"ทัพสองเตรียมตัวนะคะ เราจะเข้าสู่ชั้นที่หกแล้ว...ฮากะตะคุงเหนื่อยหรือเปล่า"

 

"ไม่ครับผมยังไปต่อไหว"

 

"โอเค แต่ถ้าเหนื่อยอย่าฝืนนะ ต้องบอกให้เรารู้ทันทีนะคะ"

 

"ครับ" เด็กชายขยับแว่นสีแดงของตนพร้อมส่งยิ้มมาให้

"ทุกคนอดทนหน่อยนะคะ เราจะได้กลับบ้านกันเร็วๆ"

 

"รับทราบ!" ทุกคนพร้อมใจกันตอบอย่างแข็งขัน

 

ทัพที่สองยังคงมีมีดสั้นปะปนบ้างแต่จะเพิ่มดาบปกติเข้าไปด้วยเพื่อความแข็งแกร่งของทัพโดยมีอุราชิมะ โคเท็ตสึเป็นคนนำทัพ เมื่อมาถึงส่วนสุดท้ายของชั้นที่สิบเหล่าศัตรูก็ปรากฎตัวขึ้น แต่เนื่องจากฝั่งศัตรูมีระดับที่สูงกว่าทำให้มิดาเระโดนฟันจนบาดเจ็บสาหัส

 

"มิดาเระจัง!"

 

อุราชิมะเอาตัวเข้าไปรับดาบทันทีเมื่อเห็นว่าศัตรูตัวสุดท้ายจะจู่โจมมิดาเระซ้ำอีกครั้ง

 

เคร้ง! ฉัวะ!

 

"มิดาเระจัง! เจ็บมากหรือเปล่า ทำใจดีๆไว้นะ" อุราชิมะที่เข้าฟันจังหวะสุดรีบวิ่งมาหา

 

"ไม่เป็นไร...ยังไหวอยู่"

 

"มิดาเระ!" อิจิโกะรีบวิ่งมาดูน้องของตัวเอง "เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลนะ"

 

"ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมพาไปหาท่านซานิวะเอง"

 

ว่าแล้วอุราชิมะก็อุ้มมิดาเระขึ้นแล้วรีบตรงไปหาซานิวะสาวที่เตรียมอุปกรณ์ยาไว้พร้อมแล้วโดยไม่รอให้อิจิโกะได้ขัด

 

"อย่าห่วงเลยท่านอิจิโกะ เดี๋ยวข้าจะช่วยดูแลด้วย เพราะฉะนั้นอย่าได้ทำสีหน้าเจ็บปวดแบบนั้นเลยนะขอรับ อาจมีบางคนที่กำลังเป็นห่วงท่านอยู่เหมือนกัน"

 

อิชิคิริมารุพูดกับอิจิโกะเพื่อให้เขาสบายใจขึ้น

 

"อ้า...ข้าเข้าใจแล้ว"

 

สึรุมารุมองอิจิโกะอย่างเป็นห่วง เข้าเองเข้าใจดีว่าการเห็นคนที่ตัวเองรักบาดเจ็บมันรู้สึกแย่และเจ็บปวดขนาดไหน อยากจะเดินเข้าไปพูดคุยเพื่อทำให้กลับมายิ้มได้ แต่เวลานี้คงจะถูกไล่ออกมามากกว่า เมื่อคิดแบบนั้นจึงออกคำสั่งแทนซานิวะสาวที่กำลังยุ่งอยู่

 

"ทุกคนเราจะพักกันตรงนี้ก่อน ขอให้ทุกคนนำเสบียงที่เตรียมมา มาแบ่งกัน ข้าคิดว่าวันนี้เราคงต้องค้างที่นี่กัน ดังนั้นเตรียมที่นอนด้วยล่ะ"

 

ทุกคนตอบรับพร้อมแยกย้ายไปทำตามหน้าที่ ที่ได้วางไว้ก่อนออกมาสำรวจ สึรุมารุเห็นอิจิโกะสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จึงเดินเข้าไปหาทางด้านหลัง

 

"มิดาเระไม่เป็นอะไรหรอก เพราะฉะนั้นเจ้าอย่าห่วงเลย ดูแลตัวเองด้วย"

 

พูดจบสึรุมารุก็เดินไปหามิทสึทาดะแล้วพูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำแล้วตรงไปที่ซานิวะที่กำลังทำแผลให้มิดาเระอยู่ อิจิโกะเองรู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงของสึรุมารุแล้วถึงได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ แต่ไม่นานร่างทัเงร่างก็เย็นวาบจนไม่สามารถขยับได้

 

‘แม้แต่ตัวคุณเองยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้ แล้วคุณจะปกป้องใครได้เล่า เป็นแค่ดาบ แต่ริอาจจะเป็นมนุษย์งั้นหรือ’

 

: เสียงใครน่ะ...ใครกัน

 

อิจจิโกะหันมองไปรอบๆเพื่อตามหาเสียงปริศนาที่เข้าได้ยิน แต่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็ไม่มีใคร มีแต่พวกพ้อง

 

"อิจิโกะคุง เป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าแย่มากเลยนะครับ" มิทสึทาดะที่เอาน้ำมาให้อิจิโกะถามขึ้น

 

"อะ...ไม่เป็นไรครับ แค่เป็นห่วงมิดาเระ"

 

"มิดาเระจังปลอดภัยแล้วครับ ท่านซานิวะไม่ปล่อยให้ใครเป็นอะไรหรอกครับ"

 

"ทั้งๆที่เป็นแค่ดาบแท้ๆ แต่กลับทำเหมือนว่าเราเป็นมนุษย์ มันน่าแปลกนะครับ"

 

อิจิโกะก้มหน้าลง ในมือกำแก้วน้ำแน่น เสียงที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหูของเขา

 

"ท่านซานิวะต้องการให้เราใช้ชีวิตแบบมนุษย์น่ะครับ ถึงแม้ว่าเราจะเป็นดาบก็เถอะ แต่ความรู้สึกหิว เหนื่อย ง่วง เจ็บ หรือแม้แต่รัก นั้นก็เป็นเครื่องยืนยันอย่างดีนี่ครับ ว่าเราได้ใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน"

 

"แต่หากเราแตกสลายไป ยังไงก็มีคนอื่นมาแทนที่ไม่ใช่หรือ แบบนั้นน่ะน่าเจ็บปวดจะตาย"

 

"เรื่องนั้นอย่าห่วงเลยครับ"

 

"เอ๋?"

 

"ท่านซานิวะน่ะ ไม่มีทางยอมให้ใครแตกง่ายๆหรอกครับ ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริงคนที่เสียใจที่สุดก็คือคนที่ยังอยู่นะครับ ไม่ใช่คนที่แตกสลาย...แค่มิดาเระจังบาดเจ็บ อิจิโกะซังเองก็รู้สึกไม่ดีแล้ว แล้วถ้ามิดาเระจังแตกสลายไปอิจิโกะซังจะไม่ยิ่งเจ็บปวดหรอครับ"

 

"..."

 

"มันก็เหมือนการตายของมนุษย์นั้นล่ะครับ...เป็นการลาจากที่ไม่มีทางได้พบกันอีก" มิทสึทาดะยิ้มอย่างเศร้า

 

"เพราะฉะนั้นแล้ว ตอนนี้ทำอะไรได้แล้วมีความสุขก็รีบทำดีกว่านะครับ"

 

"ครับ..ผมเข้าใจแล้ว"

 

"ดีแล้วครับที่เข้าใจ ยังไงก็พักผ่อนมากๆนะครับ พรุ่งนี้ก็จะถึงตาพวกเราออกโรงแล้ว"

 

อิจิโกะยิ้มให้ก่อนจะโค้งตัวขอบคุณแล้วกลับไปหาน้องๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ขาวราวกับหิมะกำลังปลอบโกะโคไทที่กำลังร้องไห้อยู่ โดยมีน้องๆอีกหลายคนยืนอยู่ใกล้ๆ

 

"มิดาเระไม่เป็นไรแล้ว ถ้าเจ้ายิ่งร้องมิดาเระจะไม่สบายใจไปด้วยนะ"

 

"แต่ว่า...ฮือ...เข้าใจแล้วครับ"

 

"เก่งมาก เอาละไปหาอะไรกินแล้วก็นอนเอาแรงดีกว่า พรุ่งนี้มิดาเระก็ฟื้นแล้ว เชื่อข้าสิ"

 

"ครับ สึรุมารุซัง"

 

สึรุมารุเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่ยืนอยู่ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้แล้วเดินจากไป เมื่อเด็กๆเห็นผู้เป็นพี่ชายของตนจึงรีบกรูเข้าไปหา อิจิโกะมองตามหลังของสึรุมารุไป เขารู้สึกได้ว่าแผ่นหลังนั้นดูพึงพาได้มากกว่าที่คิดเสียอีก ทั้งๆที่แลดูชอบสร้างเรื่องตกใจ หรือเรื่องสนุกไปวันๆเท่านั้น เขาเองก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท่านซานิวะถึงได้มั่นใจให้สึรุมารุมาเป็นผู้ดูแลเขา

 

: ข้าเองก็อยากปกป้องและดูแลท่านได้เหมือนกันนะครับ

 

แต่พอนึกถึงคำพูดที่ไม่อยากให้ตนมาร่วมทัพหลักด้วยก็พลันให้จิตใจหมองลงทันที ทั้งๆที่ดูเป็นห่วงเป็นใยตน แต่ลับหลังกลับบอกท่านซานิวะว่าไม่อยากให้ตนร่วมรบด้วย คิดแล้วก็ช่างน่าน้อยใจเหลือเกิน

 

หลังจากน้องๆทุกคนหลับแล้ว อิจิโกะจึงเดินมาดูมิดาเระที่หลับสนิทเช่นกัน บาดแผลดูไม่น่ากลัวอย่างที่คิด นั้นอาจเป็นเพราะยาของท่านซานิวะและใบเร่งที่ท่านร่ายคาถาร่วมด้วย พอมองไปข้างๆก็พบว่าอุราชิมะ โคเท็ตสึยังคงนอนเฝ้าไม่ห่าง เต่าของเขาเองก็หลับเช่นกัน เห็นแบบนั้นก็อดที่นะดีใจไม่ได้ที่เห็นคนที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องเป็นห่วงน้องของเขาขนาดนี้

 

"อิจิโกะซัง ยังไม่นอนหรอคะ"

 

"กำลังจะไปนอนครับ แล้วท่านซานิวะล่ะครับ"

 

"แผนของเราผิดพลาดไปเล็กน้อยไม่คิดว่าจะมีใครได้รับบาดเจ็บ เลยคิดว่าคงต้องวางแผนในวันพรุ่งนี้ใหม่"

 

"ขยันจังเลยนะครับ ว่าแต่ท่านรู้ได้ยังไงว่านี่เป็นเวลาใดแล้ว ทั้งๆที่ชั้นใต้ดินไม่มีหน้าต่างสักบาน"

 

"เรามีสิ่งที่เรียกว่านาฬิกาข้อมือค่ะ มันเป็นนาฬิกาที่สามารถพกพาได้ เลยทำให้รู้เวลาน่ะค่ะ"

 

"อย่างนี้นี่เอง" อิจิโกะมองสิ่งที่สวมอยู่ที่ข้อมือของซานิวะสาวอย่างสนใจ

 

"อิจิโกะซังรู้ไหมคะว่าสึรุมารุซังไม่ค่อยชอบบรรยากาศของใต้ดินเท่าไหร่"

 

หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องคุย

 

"ไม่ทราบเลยครับ...เพราะอะไรหรอครับถึงไม่ชอบ"

 

"สึรุมารุซังถูกฝังไว้กับนายคนแรกของเขาตอนที่นายคนแรกของเขาเสียชีวิตค่ะ...มนุษย์น่ะ พอตายไปแล้วก็ไม่รู้อะไรหรอกค่ะ แต่ดาบที่มีจิตวิญญาณน่ะยังคงมีชีวิต เพราะอย่างนั้นเขาจึงรู้สึกว่าการอยู่เพียงคนเดียวในที่มืดแคบแบบนั้นน่ะ...ไม่ชอบเลย"

 

อิจิโกะมองไปทางสึรุมารุที่นอนอยู่ข้างๆฮาเซเบะแวบนึงก่อนจะหันกลับมาหาซานิวะสาว

 

"สึรุมารุซังน่ะ เป็นห่วงอิจิโกะซังมากกว่าใครเลยนะคะ เพราะฉะนั้นอย่าโกรธหรือเกลียดเขา ในสิ่งที่ทำให้อิจิโกะซังไม่พอใจเลยนะคะ"

 

"…"

 

"พวกเราควรนอนได้แล้วดีกว่า จบการสำรวจจะได้กลับฮงมารุไปพักผ่อนแบบสบายๆกันสักที"

 

"ถ้างั้น ราตรีสวัสดิ์ครับ"

 

"ค่ะ ฝันดีนะคะ"

 

อิจิโกะเดินมาตรงที่ว่างระหว่างมิทสึทาดะกับสึรุมารุก่อนจะล้มตัวนอน แล้วมองหน้ายามหลับของคนตรงหน้า อิจิโกะค่อยๆยืนมือไปเสยผมสีขาวที่นุ่มราวกับขนนกให้พ้นออกจากใบหน้า

 

: ขนตายาวจัง ใบหน้าก็ขาวมากด้วย ไม่สิต้องบอกว่าขาวไปทั้งตัวต่างหาก ขาวเหมือนกับหิมะจนกลัวว่าจะหายไป...ไว้พรุ่งนี้ค่อยขอโทษดีกว่า

 

ความง่วงทำให้เปลือกตาของอิจิโกะหนักขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ต้านไม่ไหว จึงเข้าสู่ห่วงนิทราไป...และเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

'คุณเป็นดาบที่ไม่สมบูรณ์แบบ จะไปปกป้องใครได้งั้นหรือ ถูกตีขึ้นใหม่กี่ครากันล่ะ แล้วคุณแน่ใจหรือว่านั้นคืิอตัวคุณจริงๆ'

 

"คุณเป็นใครกัน" อิจิโกะเพ่งมองไปที่กลุ่มควันสีดำที่ลอยอยู่

 

'ฮ่าๆ ผมนะหรือ ผมคือคุณ คุณคือผม'

 

"...คุณไม่ใช่ผม"

 

'ใช่สิ ทำไมจะไม่ใช่...'

 

เสียงที่แปล่งๆของอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงแบบเดียวกับอิจิโกะ ควันสีดำค่อยก่อตัวเป็นรูปร่าง

 

'ผมก็คือคุณ...คุณก็คือผม...จุดอ่อนในจิตใจที่จะครอบครองความคิดคุณยังไงล่ะ'

 

ร่างของอิจิโกะอีกคนปรากฏขึ้นในชุดสีดำสนิท ก่อนมืออันเย็นเฉียบจะยกขึ้นมาแตะใบหน้าของอีกฝ่าย

 

'คุณน่ะไม่มีทางปกป้องใครได้หรอก แต่ถ้าต้องการพลังผมให้คุณยืมได้นะ'

 

"คุณต้องการอะไรกันแน่"

 

'อืมมมม ก็ไม่มีอะไรมาก...' ร่างเสมือนโน้มตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบข้างหู 'ร่างของคุณ และการได้ครอบครองสึรุมารุ คุนินากะมาอยู่เคียงข้าง'

 

"คุณ!..."

 

นิ้วเรียวของร่างเสมือนแตะที่ริมฝีปากของอิจิโกะ

 

'มันเป็นความปรารถนาในใจของคุณไม่ใช่หรอ...ผมแค่จะทำให้สำเร็จแทนเองก็เท่านั้น เพราะยังไงร่างของคุณตอนนี้อาจเป็นแค่ภาพล่วงตาเท่านั้นฮ่าๆๆๆ'

 

เฮือก!

 

อิจิโกะลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ เหงื่อที่ผุดบนใบหน้ากลั่นรวมเป็นหยดไหลลงมาตามแรงโน้มถ่วง ดวงตาของเขายังเบิกกว้างด้วยความตกใจ เสียงหัวใจเต้นระรัวพร้อมเสียงหายใจหอบที่ทำให้คนที่นอนอยู่ข้างๆลุกขึ้นมา

 

"อิจิโกะ เจ้าเป็นอะไร...ฝันร้ายหรือ"

 

สึรุมารุหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักลายนกกระเรียนสีทองออกมาซับบนใบหน้าของอีกฝ่าย

 

"เปล่าครับ...ไม่มีอะไร"

 

อิจิโกะตอบปัดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเป็นห่วง แต่นั้นทำให้แววตาของอีกฝ่ายหม่นขึ้นทันใด

 

"ยังโกรธข้าอยู่หรอ"

 

"..."

 

"...ข้าขอโทษนะ...ถ้าไม่เป็นไรแล้วก็นอนต่อเถอะ"

 

"สึรุมารุซังครับ"

 

อิจิโกะจับมืออีกฝ่ายที่กำลังล้มตัวลงนอนพร้อมพูดขึ้น

 

"สึรุมารุซังเคยคิดว่าร่างกายตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้เป็นภาพลวงตาหรือไม่ใช่ตัวเองบ้างไม่ครับ"

 

เขาเองก็รู้ตัวว่าความรู้สึกตอนนี้ไม่มันคงเอาเสียเลย และรู้สึกว่ามันช่างเป็นคำถามที่ไร้สาระสิ้นดี แต่ฝันเมื่อครู่มันทำให้เขาไม่สบายใจอย่างมาก

 

"เจ้าถามอะไรน่ะ ตัวเจ้าก็คือตัวเจ้าสิ ร่างกายนี่ก็ของจริงนะ"

 

สึรุมารุมองหน้าของอิจิโกะที่กำลังกังวลบางอย่าง ก่อนส่งผ้าเช็ดหน้าให้เพื่อที่อีกฝ่ายได้ใช้ อิจิโกะรับผ้าผืนนั้นมาซับหน้าตัวเองก่อนพูดต่อ

 

"แต่ว่าผม...ไม่มั่นใจเรื่องการมีตัวตนของผมเลยจริงๆนะครับ ทั้งการที่ได้ร่างนี้มา ทั้งความทรงจำในอดีตของตัวเอง"

 

"นี่ อิจิโกะ"

 

"ครั--"

 

เสียงนั้นถูกปิดกั้นด้วยริมฝีปากของอีกฝ่ายทันที่ที่หันมาสบตา เสียงหัวใจที่เต้นปกติกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง ใบหน้าร้อนวาบไปถึงหู

 

"สึรุมารุซังทำอะ --"

 

"ข้าชอบเจ้า... นั้นคือเรื่องที่ยืนยันการมีตัวตนของเจ้าได้หรือเปล่า"

 

"อะไรกันครับ จู่ๆก็..."

 

อิจิโกะพยายามจะเบือนหน้าหนีด้วยความอาย แต่สึรุมารุประคองใบหน้าของอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาตน

 

"เจ้ามองในตาข้านะ...เห็นอะไรไหม"

 

"ผมเห็นแต่ใบหน้าของตัวเอง"

 

"นั้นล่ะ หลักฐานที่ยืนยันว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ในฐานะมนุษย์ ไออุ่น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นทั้งหมด นั้นคือเรื่องจริง เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าตัวเจ้าไม่มีตัวตนอีกนะ"

 

"...คะ ครับ"

 

"เข้าใจก็ดีแล้ว...เจ้าควรนอนพักได้แล้วล่ะ นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงเอง"

 

สึรุมารุหยิบนาฬิกาอีกเรือนซึ่งซานิวะสาวน่าจะให้เอาไว้ออกมาดู

 

"ครับ งั้นขอนอนก่อนนะครับ"

 

ว่าแล้วอิจิโกะก็รีบล้มตัวนอนหันหลังให้ ในมือกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น หัวใจที่เต้นโครมครามไม่ยอมหยุดจนทำให้ข่มตาหลับไม่ลง ถึงแม้ว่าทุกคนยังหลับอยู่ แต่การกระทำเมื่อครู่ของสึรุมารุก็เป็นการเสี่ยงให้ใครเห็นได้

 

: สึรุมารุซัง คุณทำเรื่องแปลกใจให้กับผมจริงๆ

 

**********

 

"เอาละทุกคนพร้อมกันแล้วใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นลุยต่อเลยค่ะ"

 

"รับทราบ" ทุกคนตอบรับอย่างขันแข็งเช่นเคย

 

"มิดาเระจังเดินไหวไหม" อุราชิมะพยุงมิดาเระที่กำลังเดินเข้ามาสบทบ

 

"ไหวน่า ดีขึ้นมากแล้วล่ะ"

 

"มิดาเระจัง วันนี้มานั่งบนเกวียนกับเรานะ เด็กๆที่ไม่มีหน้าที่แล้วก็ด้วย"

 

"เย้ๆ วันนี้ได้นั่งกับท่านซานิวะล่ะ" โฮตารุมารุพูดอย่างร่างเริง

 

"ดีนะที่เป็นโถงทางเดินกว้าง ไม่อย่างนั้นคงเอาม้าเข้ามาไม่ได้"

 

ซานิวะสาวอุ้มมิดาเระมานั่งใกล้ๆที่นั่งของตนเพื่อดูแลอย่างใกล้ชิด ก่อนที่เด็กๆจะปีนขึ้นมานั่งครบทุกคน

 

"มิดาเระจังอย่างเพิ่งขยับมากนะ เราแค่รักษาอาการข้างต้น แต่เดี๋ยวกลับไปคงต้องให้นายช่างเป็นคนตรวจอีกที"

 

"โอเค วันนี้จะอยู่เฉยๆนะ" มิดาเระตอบอย่างร่าเริง

 

ทัพของฮาเซเบะต่อสู้ได้อย่างดี เว้นแต่ฝั่งนั้นที่มีหอกที่สามารถทะลวงเกราะเข้ามาได้ทำให้บาดเจ็บกันหลายคนอยู่ การเดินทางจึงเป็นไปได้ช้าลง เนื่องจากต้องหยุดพักรักษาเป็นระยะๆ ถึงจะใช้เวลานานกว่าเมื่อวาน แต่ในที่สุดก็ผ่านมาถึงชั้นที่สิบหก

 

"ฮากะตะคุง ไหวไหมจ๊ะ"

 

"ไหวครับ ผมยังไหว"

 

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่บาดแผลที่ได้รับกับความเหนื่อยที่น่าจะสะสมมาตั้งแต่เมื่อวานทำให้สีหน้าไม่สู้ดีมากนัก เมื่อซานิวะสาวสังเกตอาการได้ดังนั้นจึงออกคำสั่งอีกครั้ง

 

"วันนี้พวกเราจะต้องออกจากที่นี่ ดังนั้นเราจะไม่เน้นเรื่องการหาของอีกแล้ว ทัพหลักจะไม่มีฮากาตะคุง ส่วนตำแหน่งที่ว่างจะเป็นหน้าที่ของอิวะโทชิซังค่ะ"

 

"แต่ผมยังไหวนะครับ"

 

"ฮากาตะคุง เท่านี้ก็ช่วยได้มากแล้ว วันหลังถ้าฝึกจนเก่งขึ้นค่อยกลับมาใหม่นะ ถ้าฮากาตะคุงเป็นอะไรไปเราคงเสียใจมากแน่ๆเลยล่ะ"

 

"เข้าใจแล้วครับ"

 

"เราพักกันอีกสักครู่แล้วค่อยไปต่อเถอะนะ อีกแค่ห้าชั้นเอง"

 

อิจิโกะที่กำลังตรวจสอบความพร้อมอยู่นั้น จู่ๆก็รู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง เสียงในหัวดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง

 

'สมกับเป็นสึรุมารุ คุนินากะจริงๆ สร้างเรื่องแปลกใจได้ตลอดเวลาจริงๆเลยสินะ... คุณคิดแบบนั้นไหม'

 

เสียงในหัวพูด

 

'ทำให้จิตใจของคุณเข้มแข็งขึ้นทันตา...ไม่ธรรมดาจริงๆ'

 

: ออกไปจากตัวผมได้แล้ว ผมไม่ต้องการพลังอะไรจากคุณ' อิจิโกะตอบกลับในใจ

 

'อย่างนั้นหรือ...ผมจะคอยดู...เมื่อไหร่ที่คุณต้องการพลัง...อย่าลืมเรียกหาผมล่ะ'

 

เสียงนั้นแผ่วไกลออกไป

 

"อิจิโกะ!"

 

"ครับ" อิจิโกะตอบอย่าตกใจ

 

"เป็นอะไรของเจ้านะ เหม่ออะไรอยู่...หรือว่าเจ้าไม่สบายตรงไหน"

 

ไม่เพียงแต่พูดมือขาวราวหิมะของอีกฝ่ายยืนไปแตะที่หน้าผากทันที

 

"อะ...สึรุมารุซัง ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย"

 

ว่าแล้วก็จับมือของอีกฝ่ายออกอย่าเขินอาย ยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อคืนด้วยแล้วใบหน้าก็รู้สึกร้อนไปหมด

 

"แต่ข้าว่าหน้าเจ้าแดงๆนะ"

 

"ก็บอกว่าไม่เป็นไรไงครับ"

 

"โอเคๆ ข้าเข้าใจแล้ว ฮ่าๆ...เห็นเจ้าในมุมนี้ก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะ"

 

สึรุมารุลูบศีรษะคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู อิจิโกะยืนก้มหน้าเงียบ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นสีหน้าของตน มือของสึรุมารุที่ยื่นออกมาลูบศีรษะของเขาเมื่อครู่ ทำให้รู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยน

 

: นี่ก็เป็นหลักฐานที่ผมยังมีชีวิตอยู่สินะ...รู้สึกดีใจจัง

 

"ทัพหลักเตรียมตัวให้พร้อมนะคะ อิวะโทชิซังช่วยหน่อยนะคะ"

 

"ไม่มีปัญหา งานถนัดข้าอยู่แล้ว"

 

ทัพหลักซึ่งนำโดยอิจิโกะประจำขบวนรบ ในทัพนอกเหนือจากอิวะโทชิ อิจิโกะและสึรุมารุแล้วก็มี มิทสึทาดะ ทาโร่ทาจิและอิสึมิโนะคาเนะซาดะ

 

"เข้าใจกันแล้วหรอครับ" ชายผู้มีตาเดียวเอ่ยยิ้มๆขณะเดินมาข้างสึรุมารุ

 

"ก็นะ...ทำไมเจ้าถึงยิ้มแบบนั้นมิทสึทาดะ" ไม่รู้ทำไมสึรุมารุถึงระแวงรอยยิ้มนั่นนัก

 

"ก็เมื่อคืนสึรุมารุซังทำอะไรไม่เกรงใจคนรอบข้างเลยนี่ครับ"

 

"...นี่เจ้าเห็น!" สึรุมารุข่มเสียงตัวเองไม่ให้คนอื่นได้ยิน แม้จะตกใจมากก็ตาม

 

"ครับ เต็มตาผมเลยล่ะ ก็ผมนอนข้างๆอิจิโกะคุงนี่ อีกอย่างนอนหลับไม่ค่อยสนิทด้วย...ก็เลยได้เห็นอะไรดีๆ"

 

"เจ้าหยุดพูดเลยนะ ถ้าอิจิโกะได้ยินเข้าต้องโกรธแน่ๆเลย"

 

"เรื่องอะไรที่ผมต้องโกรธหรอครับ สึรุมารุซัง" อิจิโกะที่ทันได้ยินถามขึ้นทันที

 

"อ่อ ก็เรื่องเมื่อ --"

 

"เรื่องที่ข้าแอบเอาขนมโมจิที่ไม่มีรสให้เจ้ากินจนเจ้าคิดว่าประสาทรับรสเจ้ามีปัญหาไง ข้าไม่ให้มิทสึทาดะพูดขึ้นมาอีกเพราะกลัวว่าเจ้าจะนึกโกรธขึ้นมาน่ะ"

 

"อ่อ เรื่องนั้นนั่นเอง...ผมก็แค่แกล้งโกรธน่ะครับไม่มีอะไรหรอก"

 

"อะฮ่าๆ งั้นหรอๆ น่าแปลกใจจริงเลยนะ ฮ่าๆ"

 

สึรุมารุหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนหันไปมองมิทสึทาดะประมาณว่า 'ถ้าเจ้าพูดอะไรละก็ มีเรื่องแน่ไอ้น้องรัก'

 

"ทุกคนระวังตัวด้วย" อิจิโกะพูดขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอปีศาจ

 

'ความสุขที่คุณอยากปกป้อง มันไม่ต่างอะไรกับการดูแลไม่ให้หิมะละลายหรอก...ผมจะคอยดูความแข็งแกร่งของคุณนะว่าจะปกป้องใครได้ไหม...หรือหิมะของคุณจะเลือนหายไปก่อนกันแน่นะ...อิจิโกะ ฮิโตฟุริ'

 

----------------------------------------------------

 

Talk : ตอนต่อไปจะไคลแมคแล้วค่ะ พักนี้พิมพ์ในมือถือทำให้ปวดข้อมือไปหมด แถมพิมพ์ผิดอีกต่างหาก5555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ถึงแม้จะไม่ค่อยมีก็ตาม อีกสองสามตอนก็จบแล้วค่ะ ช่วงที่ได้อิจิโกะมาเป็นช่วงที่เราเจออีเว้นนี้พอดีเลยค่ะ ทำอิจิโกะบังไคตั้งแต่วันแรกเลย+555 น่ายินดีไปกว่านั้น...ในที่สุดปู่ก็มาหาแล้วค่ะ แต่ไม่ว่างเล่นเลย กว่าจะโทคุก็ใช้เวลาไปตั้ง5วัน คนอื่นวันสองวันก็โทคุแล้วนะ+555 ตอนหน้าจะเฉลยแล้วร่างเสมือนของอิจิโกะคืออะไรค่ะ ขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามค่ะ




Comment

Comment:

Tweet