[Fic Touken Ranbu] :: Winter Story 4...เพียงหิมะโปรยปราย

Pairing : Tsurumaru Kuninaka x Ichigi Hitofuri

Rate : PG

Author : Ai-Cream




เพราะความสุขมิได้ยั่งยืน

เหมือนดังหิมะที่ต้องมีวันที่ละลายหายไป

แล้วสิ่งใดเล่าจะลงเหลืออยู่

นอกจากความทรงจำที่มีทั้งสุขและเศร้า





หิมะที่ 4

หิมะที่เลือนหาย




ทัพหลักตั้งขบวนรบพร้อมสำหรับการต่อสู้ ถึงแม้จะต้องหยุดพักเป็นระยะๆ แต่ก็ยังพอเคลื่อนพลได้อยู่ ศัตรูที่เจอก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆถึงแม้แต่ละคนจะมีระดับความสามารถที่สูงแต่ก็หลบหอกของอีกฝ่ายไม่พ้นอยู่ดี

 

"สึรุมารุซัง!" อิจิโกะรีบวิ่งเข้ามาหาทันทีเมื่อกำจัดศัตรูตัวสุดท้ายลงได้

 

"อ้า ไม่เป็นไรแค่ถากๆน่ะ...เพราะชุดเป็นสีขาวพอมีเลือดออกนิดหน่อยก็ดูน่ากลัวแล้วแฮะ"

 

สึรุมารุยกหลังมือขึ้นมาเช็ดเลือกที่ริมฝีปาก

 

"ทำไมชั้นนี้มันถึงได้ซับซ้อนจังนะ เริ่มเหนื่อยแล้วด้วย" ดาบที่อายุน้อยที่สุดอดที่จะบ่นไม่ได้

 

"คงอีกไม่มากหรอก...คิดว่านะขอรับ" ทาโร่ทาจิเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของคะเนะซาดะบ่น

 

"อดทนหน่อยนะครับ อีกแค่โซนเดียวก็หมดแล้วล่ะครับ" ฮากะตะที่นั่งอยู่บนเกวียนกับซานิวะตะโกนบอก

 

สภาพของทุกคนในทัพตอนนี้ล้วนแต่ได้รับความเสียหายเล้กน้อย จะมีที่น่าเป็นห่วงที่สุดคงหนีไม่พ้นสึรุมารุ คุนินากะที่แทบจะรับหอกแทนอิจิโกะตลอด ทำให้เสียหายระดับกลางแล้ว

 

"สึรุมารุซัง...เพราะผม"

 

"เห็นไหมๆ ข้ายังสบายมากเพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องห่วงนะ" สึรุมารุยิ้มแฉ่งให้อิจิโกะ "ก็บอกแล้วไงสีขาวมันเปื้อนง่าย ไม่ใช่ความผิดเจ้าสักหน่อย"

 

"อ้า...ครับ"

 

"ถ้าผมแข็งแกร่งกว่านี้..."

 

"เจ้าน่ะแข็งแกร่งอยู่แล้ว ไปกันต่อเถอะข้าน่ะอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกจะแย่อยู่แล้ว...ใต้ดินเนี่ยคงไม่เหมาะกับข้าจริงๆ" สึรุมารุบ่น

 

"ก็คุณเป็นนกนี่นะ ฮ่าๆ"

 

"เห็นเจ้าหัวเราะข้าค่อยสบายใจหน่อย ไปต่อกันเถอะ"

 

ว่าแล้วก็ส่งยิ้มไปให้ชายหนุ่มในมาดเจ้าชายอีกครั้ง ซึ่งทำเอาคนรับยิ้มนั้นหน้าร้อนผ่าว

 

หลังจากอิจิโกะเริ่มเดินนำทัพอีกครั้งสึรุมารุที่ซ้อนสีหน้าความเจ็บเอาไว้ก็จับที่ต้นแขนด้านถนัดของตน

 

"สึรุมารุซัง...ยังไหวใช่ไหมครับ"

 

มิทสึทาดะกระซิบจากด้านหลัง สึรุมารุจึงพยักหน้าเบาๆเพื่อไม่ให้คนข้างหน้าตนผิดสังเกต

 

: ...เจ็บชะมัด บ้าจริง...ยังไงก็ต้องพาอิจิโกะกลับไปอย่างปลอดภัยให้ได้ ...คงต้องเก็บเจ้าพวกใช้หอกให้ได้ก่อนล่ะนะ

 

"ทุกคนระวังตัวด้วยครับ!" เสียงอิจิโกะดังขึ้น

 

กองทัพของศัตรูปรากฎขึ้นอีกขึ้น ในครั้งนี้ศัตรูมีหอกถึงสองเล่ม การจู่โจมครั้งแรกถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด และหน้าที่นี่จึงตกเป็นของอิวะโทชิ

 

ฟ้าว! ฉัวะ!

 

: บ้าชะมัด! เก็บได้แค่หนึ่งหรอเนี่ย...จะแข็งแกร่งไปแล้ว

 

หลังจากอิวะโทชิจู่โจมไปอีกฝั่งก็สวนกลับมาทันทีโดยฝีมือหอกของอีกฝ่าย

 

ฉึก! ฉึก!

 

"อิวะโทชิซัง! ทาโร่ซัง!"

 

เสียงเรียกของมิทสึทาดะดังขึ้นเมื่อเห็นอีกสองคนได้รับบาดเจ็บ

 

"พวกข้าไม่เป็นไร ศัตรูแข็งแกร่งมากระวังด้วยทุกคน!"

 

ต่างฝ่ายต่างหันคมดาบต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนไม่อาจละสายตาไปจากการต่อสู้ได้ มิทสึดาดะเก็บศัตรูไปได้อีกหนึ่งคนก่อนจะหันกลับมาช่วยคาเนะซาดะ

 

"ฉันจัดการเองได้!" ดาบอายุน้อยหันมาค้อนใส่อย่างขัดใจ

 

"ครับๆ ผมรู้ว่าอิซึมิคุงเก่งนะครับ แต่ตอนนี้เราช่วยกันดีกว่า"

 

มิทสึทาดะยิ้มให้ดาบที่ตัวโตแต่นิสัยยังคงเป็นเด็ก

 

"ชิ! ถ้าข้าไม่ได้รับคำชมนะ..." เด็กน้อย(?) แอบบ่นเบาๆ

 

: อ้า...ทั้งๆที่เป็นดาบที่สง่างามแท้ๆแต่นิสัยแบบเด็กๆคงแก้ไม่หายสินะ...อาจเป็นเพราะมีคนคอยตามใจอยู่ก็เป็นได้

 

ด้านซานิวะที่กางเขตอาคมป้องกันอยู่ห่างๆ

 

"ท่านซานิวะครับ  ทำไมผมรู้สึกว่าสายตาที่มิทสึทาดะซังมองมาเมื่อสักครู่เหมือนกำลังต่อว่าพวกเราอยู่ล่ะครับ"

 

"โฮริคาวะคุงก็รู้สึกเหมือนเราสินะ ฮ่าๆ"

 

ซานิวะสาวหัวเราะแห้งๆ แน่นอนว่าเธอก็เป็นอีกคนที่ค่อนข้างตามใจคาเนะซาดะ เพราะถ้าเจ้าตัวเริ่มบ่นเหนื่อยเมื่อไหร่ ซานิวะสาวก็จะสั่งพักทุกครั้ง ถ้าทำผลงานได้ดีก็จะได้รับคำชมและให้ของขวัญเล็กๆน้อยๆเสมอ และนั้นอาจเป็นสาเหตุให้นิสัยที่มีมาไม่เคยเปลี่ยน

 

อิวะโทชิสะบัดง้าวอีกครั้งพร้อมกับทาโร่ทาจิที่เข้าฟันซ้ำศัตรูอีกสองคน แต่นั้นก็ยังไม่สามารถเก็บศัตรูได้หมด ยังคงเหลือแม่ทัพของศัตรูที่เป็นหอกระดับสูง มิทสึทาดะกับคาเนะซาดะที่อยู่ใกล้กำลังพุ่งเข้าโจมตี แต่ศัตรูกลับไหวตัวทัน หลบวิถีดาบก่อนจะพุ่งเข้าใส่ดาบหนุ่มอีกคนแทน

 

"อิจิโกะ! ระวัง!"

 

สึรุมารุผลักอิจิโกะไปด้านข้างก่อนหอกแหลมจะแท่งเข้าที่ท้องอย่างจัง

 

"อึก!"

 

: ไม่คิดว่าตัวเองต้องมาเจอสภาพแบบนี้เลย ช่างน่าแปลกใจจริง...ยิ่งต่อหน้าอิจิโกะด้วยแล้วมันไม่เท่เอาซะเลย...อ้า...ติดคำพูดของมิทสึทาดะมาซะได้

 

เขารู้ดีว่าหากอิจิโกะถูกแท่งละก็มีโอกาสที่เสียหายมากกว่าเขาแน่ และแน่นอนเขาไม่ต้องการเห็นภาพนั้นอีก... เลือดสีแดงไหลทะลักออกมาจนย้อมอาภรณ์สีขาวเป็นสีแดงฉาน สึรุมารุยึดหอกที่แท่งท้องตัวเองไว้ไม่ให้แท่งลึกเข้ามามากกว่านี้ ก่อนหอกนั้นจะถูกกระฉากออกจนเลือดไหลออกมาไม่หยุด

 

สึรุมารุทรุดตัวลงพร้อมตั้งรับการโจมตีอีกครั้ง แม้เจ้าตัวรู้ดีว่าไม่มีแรงพอจะสู้อีกต่อไปแล้ว แต่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสีหน้าของอิจิโกะที่ตกตะลึงและซีดขาวราวกับกระดาษ เขาจึงฝืนยิ้มให้แล้วขยับเอ่ยอย่างแผ่วเบา

 

"ข้าไม่เป็นไร"

 

ทุกอย่างราวกับเป็นภาพช้าที่ทำให้อิจิโกะเห็นอย่างเต็มตา ความทรมารพุ่งไปที่หัวใจจนแทบทนไม่ไหว เขาอยากจะเข้าไปช่วยแต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ เพราะอาการบาดเจ็บของเขาที่ได้รับก็สาหัสไม่แพ้กัน ภาพสุดท้ายที่เขาได้เห็นมีเพียงรอยยิ้มและริบฝีปากที่ขยับอย่างอ่อนแรง...ภาพของช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน หัวเราะด้วยปรากฎขึ้นอย่างรวดเร็วในสมองของเขา...เมื่อรู้ว่าความสุขของเขาจะหายไปราวกับหิมะที่กำลังจะละลาย...แน่นอนว่ามันยากจะยอมรับ

 

"ไม่!!!!"

 

'ผมจะถามอีกครั้ง...คุณต้องการพลังของผมหรือเปล่า'

 

ในเสียววินาทีเสียงในความคิดดังขึ้นอีกครั้ง

 

"ต้องการ! ผมต้องการพลัง! จะเอาอะไรไปก็เชิญ!"

 

เสียงตะโกนของอิจิโกะทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวรวมถึงสึรุมารุด้วย

 

'ตามที่คุณปรารถนา หึหึๆ'

 

ร่างของอิจิโกะที่น่าจะไม่มีทางขยับได้แล้วพุ่งตรงเข้าฟันศัตรูและแท่งซ้ำอย่างโหดเหี้ยมจนศัตรูค่อยๆสลายไป ไอปีศาจคละคลุ้งไปทั่วตัวของอิจิโกะ สายตาที่อบอุ่นและจริงจังเสมอแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่ากลัว

 

หญิงสาวที่เห็นถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นจึง สั่งห้ามทุกคนไม่ให้ออกนอกเขตป้องกัน โดยเฉพาะเด็กๆที่เป็นห่วงพี่ชายของตน

 

"นายท่านกระผมคิดว่า ควรให้พวกเราออกไปนะขอรับ"

 

"ไม่ค่ะ เราไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร เราขอสั่งว่าไม่ให้ใครออกไปเสี่ยง เข้าใจเราด้วยนะคะฮาเซเบะซัง"

 

เมื่อได้ยินนายท่านสั่งเช่นนั้น ฮาเซะเบะที่เป็นห่วงพวกพ้องจึงได้แต่ยืนกำมือแน่น รู้ดีว่าเจ้านายของตนคงคิดรอบครอบแล้ว แต่สึรุมารุเองก็อาการหนัก คนอื่นๆก็ได้รับบาดเจ็บ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเขาเองก็อาจจะรับไม่ได้ถ้าไม่ได้ออกไปช่วย

 

: กระผมขอขัดคำสั่งของนายท่านเป็นครั้งแรก...ไว้กลับไปจะลงโทษตัวเองนะครับ

 

และเหมือนซานิวะสาวจะรู้ทันจึงร่ายคาถาสร้างอาคมไม่ให้คนในออกไปได้ด้วย ฮาเซเบะจึงออกไปไม่ได้

 

"คิดไม่ถึงว่าฮาเซเบะซังจะขัดคำสั่งเรานะคะ"

 

"อึก...ขออภัยจริงๆครับ"

 

อิจิโกะดึงดาบออกจากบริเวณที่เคยมีร่างของศัตรูอยู่ก่อนจะหันหลังกลับมาเยียดยิ้ม แล้วมองไปรอบๆก่อนจะเอ่ยด้วยทำเสียงอันเย่อยิ่ง

 

"ทำไมต้องตกใจด้วยล่ะครับ"

 

"เจ้า...เป็นใคร" สึรุมารุเอ่ยอย่างยากลำบาก

 

มิทสึทาดะที่เข้ามาช่วยพยุงสึรุมารุเอง ก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนไปของอิจิโกะเช่นกันจึงตั้งท่ารับมือ

 

"อิจิโกะ ฮิโตฟุริไงล่ะครับ...สึรุมารุซัง"

 

"เจ้าไม่ใช่...อิจิโกะที่ข้ารู้จัก"

 

"แหม่ พูดจาใจร้ายจังนะครับ...ใช่ครับ ผมไม่ใช่อิจิโกะที่คุณรู้จัก"

 

"แล้วเจ้าเป็นใคร...ต้องการอะไร!"

 

"ใจเย็นสิครับสึรุมารุซังเดี๋ยวเลือดก็ออกหมดตัวหรอก ผมก็คืออิจิโกะนั้นล่ะ...ผมก็แค่ต้องการได้ร่างตัวเองคืนก็เท่านั้น"

 

"ร่างนี่ไม่ใช่ของคุณ อิจิโกะคุงที่พวกเรารู้จักหายไปไหน" มิทสึทาดะถามเสียงเข้ม

 

"นั้นสินะ...อ้า...อยู่ในนี่ไง"

 

ร่างนั้นชี้ไปยังบริเวณสมองก่อนเลื่อนลงมาที่หัวใจ

 

"หลับไหลอยู่ในส่วนลึกของห้วงความคิดและจิตใจ...ถูกความมืดมิดปกคลุมจนเป็นแค่ส่วนหนึ่งของผมจนกลายเป็น...คนไม่มีตัวตน"

 

"ตกลงแกเป็นตัวอะไรกันแน่" คาเนะซาดะถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"หึหึหึ ผมเป็นเศษเสี้ยวความทรงจำของอิจิโกะ ฮิโตฟุริที่อยู่ที่ปราสาทแห่งนี่...ช่างเป็นความทรงจำที่ทรมารดีเหลือเกิน"

 

สีหน้าของอีกฝ่ายที่พูดแสดงออกถึงความเจ็บปวด

 

"แต่ยังไงก็ไม่มีสิทธิมายึดร่างอิจิโกะของพวกเราสักหน่อย" คาเนะซาดะเถียงกลับ

 

"แกนะ...ออกไปจากร่างของอิจิโกะที่พวกเรารู้จักซะ!" ว่าแล้วก็ง้างดาบพุ่งโจมตีอย่างรวดเร็ว

 

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

 

ดาบของทั้งสองหยุดอยู่ระหว่างกลางเพื่อวัดกำลังกัน

 

"อิซึมิ โนะ คามิ คาเนะซาดะสินะ...คุณเองก็ปกป้องเจ้านายไม่ได้เหมือนกันนี่"

 

"..."

 

คาเนะซาดะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความทรงจำของอิจิโกะจึงใช้โอกาสนี้จู่โจมจนชายหนุ่มเข้าที่ท้องจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะฟาดดาบซ้ำ

 

เคร้ง!!

 

สึรุมารุเข้ามารับดาบเพื่อกันไม่ให้คาเนะซาดะได้รับอันตราย ก่อนที่มิทสึทาดะจะเข้ามาพยุงคาเนะซาดะให้ออกมาจากบริเวณนั้น

 

"จะทำอะไรน่ะ มิทสึทาดะ! นายปล่อยสึรุมารุสู้ได้ยังไง!"

 

"ให้สึรุมารุจัดการเถอะครับ"

 

"จะบ้าหรอ! สึรุมารุบาดเจ็บอยู่นะ"

 

"สึรุมารุซังขอมา...ช่วยทำตามด้วยนะครับ"

 

ใบหน้าของมิทสึทาดะจริงจังต่างจากปกติจนทำให้ดาบอายุน้อยกว่ายอมปิดปาก

 

"อิวาโทชิซัง ทาโร่ซัง พาอิซึมิคุงไปหาท่านซานิวะที ถ้าเลวร้ายที่สุดผมจะจัดการเอง บอกท่านซานิวะเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย"

 

"รับทราบขอรับ"

 

ทาโร่ทาจิที่บาดเจ็บและอิวะโทชิรีบพาคาเนะซาดะออกจากบริเวณนั้นและตรงไปหาซานิวะสาว

 

"ปฐมพยาบาลทุกคนด้วย"

 

"ท่านซานิวะ สิ่งที่สิงท่านอิจิโกะอยู่เป็นเศษเสี้ยวความทรงจำของเขาที่อยู่ในปราสาทโอซาก้าแห่งนี้ขอรับ" ทาโร่ทาจิรายงาน

 

"อย่างนี้นี่เอง เสี้ยวความทรงจำนั้นคงจะซึมซับพลังปีศาจของดาบมารเลยทำให้แข็งแกร่งสินะ...ถ้าอย่างนั้นก็มีเพียงอิจิโกะของพวกเราเท่านั้นที่จะสู้ได้ เพราะนั้นก็คือการต่อสู้ของตัวเอง"

 

ซานิวะสาวพูดก่อนมองไปที่สนามรบ

 

"อิจิโกะ! เจ้าได้ยินข้าไหม!"

 

"อ้า...ทั้งที่ผมไม่อยากทำร้ายคุณนะครับสึรุมารุซัง...ความจริงผมเองอยากจะได้คนอย่างคุณมาครอบครองด้วยซ้ำ...แต่คิดอีกทีถ้าไม่มีคุณอยู่...ร่างนี้คงเป็นของผมเร็วกว่านี้"

 

ร่างความทรงจำของอิจิโกะผลักดาบออกก่อนจะพุ่งจู่โจมหมายให้ถึงชีวิต

 

เคร้ง!

 

"อิจิโกะของข้าน่ะ...ไม่คิดอยากจะครอบครองข้าหรอก"