[Fic Touken Ranbu] :: Winter Story 5...เพียงหิมะโปรยปราย

Pairing : Tsurumaru Kuninaka x Ichigi Hitofuri

Rate : PG

Author : Ai-Cream




สีฟ้าของท้องฟ้านั้นงดงามจับใจ

รอยยิ้มที่แสดงออกมานั้นอบอุ่นดั่งดวงตะวัน

ดวงตาแฝงไปด้วยความจริงจังแต่อ่อนโยน

จะเป็นข้าได้ไหมที่จะอยู่เคียงข้างเจ้า





หิมะที่ 5

หนึ่งเดียวชั่วชีวิต




วันรุ่งขึ้นซานิวะของพวกเขาให้พวกเขาพักผ่อนยาวเป็นเวลาห้าวัน ในขณะที่ให้คนที่เฝ้าเรือนตอนที่พวกเขาไปปราสาทโอซากะออกสำรวจแทน ถึงแม้ว่าซานิวะของพวกเขาจะบอกว่าอาการของสึรุมารุดีขึ้นแล้วจึงให้พากลับไปพักที่ห้องได้ แต่ก็ยังอดที่จะห่วงไม่ได้อยู่ดี เนื่องจากว่าอีกฝ่ายยังคงหลับไม่ยอมตื่นมาสามวันแล้ว อิจิโกะที่นั่งอยู่ข้างๆค่อยเฝ้าดูอาการตลอดสามวันมองคนตรงหน้าอย่างเศร้าสร้อย มือข้างหน้ากุมมือของอีกฝ่ายไว้แน่น

 

"อิจิโกะซัง อาหารกลางวันเสร็จแล้วครับ" ซาโยะเดินมาบอกชายหนุ่มที่เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง

 

"เดี๋ยวผมไปนะครับ"

 

ซาโยะมองใบหน้าของอิจิโกะ...ถึงแม้ใบหน้านั้นจะมีรอยยิ้มปรากฎอยู่ แต่ดวงตานั้นช่างว่างเปล่าดังคนที่ถูกขโมยหัวใจไป...ราวกับตุ๊กตาหุ่นเชิดไร้ชีวิต เด็กชายมองใบหน้านั้นครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าเบาๆแล้วเลื่อนประตูปิด

 

อิจิโกะหันกลับมามองชายตรงหน้าที่ยังหลับอยู่อีกครั้ง มือข้างหนึ่งเอื้อมออกไปเกลี่ยเส้นผมขาวนุ่มที่ปรกหน้าเนื่องจากลมที่พัดเข้ามาทางประตูเมื่อครู่

 

"สึรุมารุซัง ผมได้ยินมาว่าวันนี้มิทสึทาดะซังจะทำดังโงะที่คุณชอบไว้ด้วย ถ้าไม่ตื่นขึ้นมาจะอดกินนะครับ...รู้ไม่ครับว่าตอนนี้ทั่วฮงมารุเป็นสีขาวไปหมด หิมะที่เพิ่งหยุดกำลังจะตกอีกครั้งแล้วนะครับ...ถ้าหิมะหยุดเมื่อไหร่คุณสัญญาว่าจะออกไปเล่นหิมะกับพวกเด็กๆนี่ เพราะงั้นช่วยตื่นขึ้นมาด้วยนะครับ"

 

สายตาไปหยุดอยู่ที่ผ้าผืนหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆตัวของอิจิโกะ มือเรียวเอื้อมไปหยิบผ้าผืนนั้นเอาไว้พร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยน

 

"สึรุมารุซังผ้าเช็ดหน้าของคุณที่ให้ผมไว้ ผมขอนะครับ...ผ้าผืนนั้นมันสวยมากๆเลยล่ะครับ"

 

น้ำตาล่วงล้นลงมาอีกครั้ง...ความอดทนทั้งหมดที่มีมาได้พังทลายลง ทั้งสองมือจับร่างที่นอนนิ่งไม่ไหวติงแล้วเขย่าอย่างแรง

 

"ตื่นสักทีสิครับ! ตื่นขึ้นมา! อย่ามาผิดสัญญากับผมนะ! คุณจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่!...แค่สามวันผมก็แทบจะบ้าอยู่แล้ว...ได้โปรดลืมตาขึ้นมาได้ไหม...ผมอยู่ไม่ได้...ถ้าไม่มีคุณ"

 

อิจิโกะกำเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่นก่อนฟุบหน้าลงที่อกของชายหนุ่มที่นอนหลับไหลไม่รู้สึกตัว น้ำตาที่ไหลอาบซึมสู่เสื้อของอีกฝ่ายชนเปียกชุ่ม...

 

ท้องฟ้าครึมเป็นสีเทาเข้มบ่งบอกถึงสภาพอากาศที่หิมะจะตกอีกระลอก เหล่าเด็กๆนั่งรวมกันอยู่ในห้องนั่งเล่นต่างซึม

 

"พี่อิจิไม่มาทานอาหารกลางวันหรอ" มิดาเระเอ่ยถามในขณะที่กำลังฉีกกระดาษเป็นสี่เหลี่ยมจัตตุรัสวางเรียงเอาไว้

 

"ถึงมา ก็กินอยู่ไม่กี่คำเองนี่นะ" อิมะโนะสุรุกิพูดพลางพับกระดาษ

 

"แต่เมื่อเช้าก็ไม่ยอมกินเหมือนกัน" โฮตารุมารุที่นั่งอยู่ข้างเอ่ยด้วยเสียงสลด

 

"ว่าแต่พวกนายทำอะไรกันอยู่น่ะ เห็นนั่งทำมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" มุตสึโนะคามิโยชิยูกิถามเหล่าเด็กๆที่กำลังช่วยกันพับอะไรบางอย่างอยู่

 

"พับนกกระเรียนน่ะครับ" อุราชิมะตอบพลางชูนกกระดาษสีขาวขึ้นมา "ได้ยินมาว่าถ้าพับครบพันตัวจะทำให้คำอธิฐานเป็นจริงน่ะครับ"

 

"งั้นหรอ...งั้นสอนฉันพับบ้างสิ"

 

"ยินดีครับ" เด็กๆพร้อมใจกันตอบ

 

ในสวนของฮงมารุที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว น้ำในบึงจับตัวเป็นน้ำแข็งหนา มองไปทางไหนก็พบแต่สีขาวที่ชวนให้นึกถึงใครบางคน

"เห้อออ..."

 

"เป็นอะไรครับคาเนะซัง อยู่ดีๆก็ถอนหายใจ"

 

"ไม่รู้สึกหรอ ว่ามันเงียบแปลกๆน่ะ"

 

"อาจเป็นเพราะไม่มีเสียงของสึรุมารุซังมั้งครับ" โฮริคาวะยิ้มอย่างเศร้าๆ

 

"อาจจะจริ--"

 

โครม!!

 

"คาเนะซัง เป็นอะไรรึเปล่าครับ"

 

"เจ็บน่ะสิถามได้! ดีนะข้างล่างมีเบาะรองไว้...อะ! ผมของฉันเปื้อนดินหมดเลย!"

 

"คงเป็นหลุมที่สึรุมารุซังขุดไว้น่ะครับ" โฮริคาวะหัวเราะเบาๆ

 

"อ๊าก!เจ้านั้น ตื่นขึ้นมาเมื่อจะคิดบัญชีให้สาสมเลย" สีหน้าของคาเนะซาดะหมองลงเล็กน้อย "เจ้าบ้านั้น เมื่อไหร่จะตื่นสักทีนะ"

 

ห้องครัวที่ส่งกลิ่นหอมของขนมดังโงะลอยออกมาตามทางเดิน ในครัวมีไอน้ำคลุ้งไปหมดจนภาพตรงหน้ามัว

 

"มิทสึทาดะ เด็กๆอยากกินของว่างแล้ว" โอคุริคาระเดินเข้ามาในครัวที่มีกลิ่นหอมอบอวล

 

"ครับ ทำเสร็จพอดีเลย...คุริจังเป็นเด็กดีจังนะไปเล่นเป็นเพื่อนเด็กๆด้วย"

 

"ก็พี่ชายของเจ้าพวกนั้นเฝ้าคุนินากะอยู่" โอคุริคาระหันไปทางอื่น

 

"นั้นสินะ ผมทำดังโงะไว้เยอะเลย เผื่อเขาตื่นขึ้นมาแล้วอยากกินน่ะ..." มิทสึทายิ้มอย่างเศร้าๆก่อนจะตกใจเพราะใครบางคนเข้ามากอดจากด้านหลัง

 

"นายห้ามทำอะไรบ้าๆ จนเป็นแบบนั้นน่ะ...ฉันไม่ยกโทษให้แน่"

 

"...ครับ ทำอะไรจะนึกถึงคุริจังไว้นะ" มิทสึทาดะยิ้มอย่างอบอุ่น

 

ริมระเบียงที่หนาวเย็นหน้าห้องของซานิวะ หญิงสาวกำลังนั่งเหม่อลอยโดยถือพู่กันแตะแช่ไว้บนกระดาษที่อยู่บนขาตั้ง

 

"นายท่านครับ...นายท่าน!"

 

"อะ...มีอะไรหรอฮาเซเบะซัง"

 

"คือ...กระดาษภาพวาด..."

 

"ว้าย!" กระดาษที่ชุ่มไปด้วยสีน้ำเนื่องจากกดพู่กันไว้นานเกินไป แผ่กระจายจนไม่อาจวาดได้อีก

 

"เราคงคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะ ฮ่าๆ"

 

"เรื่องของคุนินากะหรือครับ"

 

"อืม...ถึงนายช่างจะรักษาจนบาดแผลที่ร่างกายหายสนิท แต่ว่าเพราะได้รับความเสียหายมาก ไม่แน่อาจจะสลายไปเมื่อไหร่ก็ได้"

 

"นายท่านมานั่งวาดภาพตรงนี้ไม่หนาวหรอครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะครับ" ฮาเซเบะรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่านายของตนมีน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้

 

"ไม่หรอกๆ เราใส่เสื้อหนาจะตาย อีกอย่างอยากวาดภาพนี้ให้เสร็จก่อนสึรึมารุซังจะตื่นน่ะ"

 

"ภาพอะไรหรือครับ"

 

"เราอยากตั้งชื่อนี้ว่า ค่ำคืนแห่งหิมะท่ามกลางหมู่ดาว"

 

"อ้า...สีของสึรุมารุซังสินะครับ" ฮาเซเบะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มครึ้มอีกครั้ง "เจ้าบ้า...ทำคนอื่นเขาเป็นห่วงไปทั่ว"

 

**********

"นี่ที่ไหนเนี่ย ทำไมไม่คุ้นเลยแฮะ"

 

สึรุมารุลืมตาขึ้นพลางมองไปรอบๆก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน...ทุ่งดอกลินลี่สีขาวบานสะพรั่งอยู่รอบตัวของเขาเต็มไปหมด ด้านหน้ามีลำธารเล็กๆอยู่ สึรุมารุลองเพ็งมองไปจุดที่มีหมอกจางๆ ลอยต่ำพบว่ามีเงาคนกำลังยืนอยู่ โดยข้างหลังมีทุ่งดอกฮิกันบานะบานอยู่เต็มไปหมดเช่นกัน

 

"นั้นใครน่ะ"

 

"ข้าเอง...เจ้าจำข้าไม่ได้หรอ" เสียงเด็กชายดังออกมาจากบริเวณหมอกนั้นก่อนจะปรากฎร่างที่ชัดเจน

 

"นาย...นายท่านซาดายะสึ..."

 

"เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วหรอ ทำไมมีแต่ข้าที่ยังเป็นเด็กอยู่ล่ะเนี่ย...ขี้โกงจังนะ" เด็กชายผู้เป็นเจ้านายคนแรกของเขาเอ่ยขึ้น ใบหน้าอ่อนวัยยังยิ้มสดใส

 

"นายท่าน"

 

"อย่าข้ามมานะสึรุมารุ" เด็กชายรีบห้ามเมื่อเห็นว่าสึรุมารุกำลังจะข้ามธารน้ำมา

 

"โลกที่ข้าอยู่กับโลกที่เจ้าอยู่มันเป็นคนละโลกกัน ดังนั้นเจ้าจะข้ามมาไม่ได้เด็ดขาด"

 

"ท่านสบายดีใช่ไหม เหงาหรือเปล่า"

 

"ข้าสบายดีแล้วก็ไม่เหงาด้วย...ข้าแค่มาหาเจ้าเฉยๆ...แค่อยากเจอสหายของข้า" เด็กชายยิ้มอย่างอ่อนโยนชวนให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมา

 

"แล้วเจ้าล่ะ มีเรื่องสนุกๆเล่าให้ข้าฟังรึเปล่า"

 

สึรุมารุยิ้มบางๆก่อนหลับตานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่จากนายคนแรกของเขา จนได้เข้าไปเป็นหนึ่งในสมาชิกของฮงมารุแห่งนั้น ได้พบผู้คนมากมาย ได้เล่นสนุกและมีเรื่องแปลกใหม่ให้ไดเห็นเกือบทุกวัน

 

"มีมากมายเลยล่ะ เล่าวันเดียวไม่จบเสียด้วย...นี่ข้า...ตายแล้วงั้นหรอ"

 

"เจ้าแค่อยู่ระหว่างโลกแห่งความเป็นและความตาย ถือว่ายังไม่ตายหรอกนะ"

 

"นายท่าน...ท่านเหงาหรือเปล่า...ให้ไปข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านไหม"

 

"ข้าก็บอกแล้วไง ว่าข้าไม่เหงา ที่นี่มีเพื่อนมากมายเลยล่ะ"

 

"งั้นหรอ ดีจังเลยนะ" สึรุมารุยิ้มอย่างดีใจ

 

"ข้าคิดว่าเจ้าเองก็คงไม่เหงาสินะ เพราะตอนนี้คงมีคนอยากให้เจ้ากลับไปหามากมายเลยล่ะ"

 

"เอ๋?"

 

"เจ้าไม่ได้ยินเสียงหรอ...คนที่เรียกหาเจ้าน