[5 Season of Love] :: Rainy Brightness

posted on 21 Oct 2015 11:43 by ai-cream

Title : Bright Rainy

Author : ArchiRabbit

Copyright @ 2015




ความสดใสในฤดูฝน

โกโก้แก้วนั้น อบอุ่นและกลมกล่อม




สีสันที่เกิดขึ้นในบรรยากาศสีเทา... อาจเป็นเพราะมีเธออยู่ด้วย




ฝนตก

 

นอกจากจะตกแล้วยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเสียด้วย...ท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าเมืองหลวงของประเทศไทยในเย็นวันนี้ ทำให้ทุกคนต่างเร่งฝีเท้าในขณะที่ฝนยังตกปรอยๆ เพื่อหาที่หลบฝนก่อนจะตกหนักขึ้นกว่าเดิม

 

: โชคดีที่ฟังพยากรณ์อากาศมา มีหรือเราจะพลาด

 

ว่าแล้วก็หยิบร่มสีฟ้าสดใสออกมากางพร้อมใส่เฮดโฟนเดินออกมาจากอาคารที่มีผู้คนยืนแออัดอยู่ พลางคิดในใจว่าหากมีผู้หญิงน่ารักๆมาขออาศัยร่มด้วยก็ดี ก่อนจะหัวเราะความคิดงี่เง่าของตัวเอง

 

ผมเพ้น ลูกชายเจ้าของหอศิลป์และสำนักพิมพ์ชื่อดังที่ไม่มีใครที่ไม่รู้จัก แต่เพราะอยากได้ลองทำในสิ่งที่ตัวเองฝันโดยไม่ใช้ชื่อเสียงของครอบครัวมาเป็นเส้นสาย จึงเลือกใช้ชีวิตแบบเด็กปกติทั่วไป ทั้งไปเรียนพิเศษ ทั้งส่งงานประกวดโดยใช้นามปากกา

 

วันนี้ผมเพิ่งเลิกจากการเรียนพิเศษอย่างเป็นทางการ เพราะอะไรนะหรอ ก็เพราะว่าผมเรียนจบชั้นม.6แล้วนะสิ เนื่องจากได้โควต้าของทางโรงเรียนจึงไม่ต้องกังวลเรื่องสอบเข้าอีกแล้ว จากนั้นก็จะได้ทำตามใจตัวเองสักทีทั้งๆที่อารมณ์ดีขนาดนี้ ร่มก็มี เพลงที่ฟังอยู่ก็เพราะ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเสียวสันหลังวาบตลอดการเดินกลับบ้านจังนะ

 

ผมค่อยๆถอดเฮดโฟนออก ร่มในมือถูกกำไว้แน่น นอกจากเสียงสายฝนที่ตกพร่ำๆแล้ว ยังมีเสียงฝีเท้าเดินตามหลังมาเป็นจังหวะ เนื่ิงจากเป็นเวลาที่ค่อนข้างค่ำแล้วบริเวณโดยรอบค่อนข้างมืดและมีแสงไฟน้อยจนไม่กล้าที่จะหันหลังกลับไปดู ถึงแม้ตัวเองจะเป็นคาราเต้สายดำ แต่ใช่ว่าจะเอามาสู้กับผีได้ทีไหน...

 

พอลองเดินเร็วขึ้นเสียงฝีเท้านั้นก็เร็วตาม พอเดินช้าลงเสียงฝีเท้าก็ชะลอไปด้วย

 

: แบบนี้มันหนังสยองขวัญชัดๆ - -

ในเมื่อเป็นแบบนี้เลยตัดสินใจวิ่งสุดฝีเท้า แต่วิ่งได้ไม่เท่าไหร่ รองเท้าเจ้ากรรมดันปากเปิดน้ำเจิ่งนองที่เย็นเลยซึมเข้ามาจนต้องหยุดวิ่งทันที

 

โครม!! พลั๊ก!

 

ผมได้ยินเสียงสิ่งที่ชนผมล้มลงไปกับพื้นโดยที่ผมไม่เป็นอะไรเลย...สิ่งที่จับต้องได้แปลว่าไม่ใช่ผีดังนั้นผมจึงกล้าหันกลับไปมอง

 

"โอ๊ะ! เจ็บ..."

 

เฮือก - [] -;

 

ผมสีดำที่เปียกปอนน้ำฝนปิดใบหน้าของเจ้าของเสียง จนเหมือนว่าสาหร่ายกำลังพูดอยู่

 

"เธอเป็นคน...ใช่มั๊ย"

 

"สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนโลก" - * -

 

เธอเก็บกระเป๋าขึ้นก่อนลุกยืนแล้วปัดกระโปรงลายสต๊อกสีน้ำเงิน...ผมสีดำสนิทที่เปียกฝนจนดูเหมือนสาหร่าย แว่นตาที่ใส่ขึ้นฝ้าจนมองไม่เห็นดวงตา ผิวขาวซีดอย่างกับกระดาษ ดูๆไปแล้วก็ไม่ค่อยต่างกับผีเท่าไหร่ ยิ่งท่าทางและการพูดจาของเธอที่ให้ความรู้สึกมา

 

ผมยืนร่มไปให้ เมื่อรู้สึกว่าการที่เธอต้องเป็นแบบนี้ส่วนหนึ่งก็อาจเป็นเพราะผมเอง

 

"เธอจะไปทางไหน เผื่อเราไปทางเดียวกัน"

 

"รถไฟฟ้าน่ะ"

 

"งั้นไปด้วยกันมั๊ย"

 

"ขอบใจ"

 

เธอเดินเข้ามาใต้ร่มเดียวกับผม กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ลอยมาแตะจมูก ผมคิดว่าคงเป็นกลิ่นของเธอ

 

"เออ...เมื่อกี้เธอเดินตามฉันมาหรอ"

 

"ใช่ ตอนแรกก็เรียกแล้วนะ...เพราะว่าจะขอติดร่มไปด้วย แต่นายไม่ได้ยิน"

 

"แต่เธอเดินตามมาแบบนั้นมันน่ากลัวนะ"

 

"ก็ระหว่างทางจะไปรถไฟฟ้ามันมืดนี่ คิดว่ามีคนอายุเท่ากันเดินด้วยน่าจะปลอดภัยกว่า"

 

ผมหันไปมองสิ่งมีชีวิตที่อยู่ข้างๆผมก่อนที่จะอดหัวเราะออกมาไม่ได้

 

"ขำอะไรน่ะ"

 

"ฉันไม่ค่อยเคยเห็นเด็กผู้หญิงที่มีสภาพแบบนี้ แล้วยังไม่คิดจะหากระจกมาส่องดูน่ะ"

 

"ก็เจอแล้วไง"

 

แต่ก่อนผมจะพูดอะไรกลับไปฝนก็ดันตกหนักขึ้นจนต้องหาที่หลบฝนก่อน เมื่อหาที่หลบฝนได้แล้วก็พบว้ามาอยู่หน้าร้านกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมลอยออกมา

 

"คงตกอีกนาน เข้าไปก่อนมั๊ย"

 

"ก็ดีเหมือนกัน" เด็กสาวว่าพร้อมเดินเข้าไปในร้านทันทีโดยไม่รออีกฝ่าย

 

"เด็กผู้หญิงอะไร แปลกชะมัด"

 

หลังจากสั่งโกโก้ร้อนมาสองแก้ว เธอก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แน่นอนว่าผมก็ได้แต่นั่งรอให้ฝนหยุดตก มือล้วงไปหยิบกล้องตัวโปรดในกระเป๋า ก่อนเอาขึ้นมาหามุมดีๆถ่ายรูป พอหันกล้องไปทางนอกร้านกลับมีแต่บรรยากาศสีเทาๆที่ชวนให้หม่นมอง ผมจึงเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

"โก้โก้ร้อนสองที่ค่ะ"

 

"ขอบคุณครับ"

 

ผมนั่งส่องภาพจากวิวไฟล์เดอร์ไปมาจนกระทั้งไปหยุดอยุ่ที่เด็กสาวคนหนึ่งที่มานั่งจิบโกโก้ตรงหน้าผม

 

ใบหน้าของเธอขาวใส แก้มมีสีชมพูนิดๆ ผมสีดำสนิทถูกหวีเก็บและรวบไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตากลมโตดูน่ารักเหมือนเด็กๆ กับริมฝีปากบางเล็กที่รับกับใบหน้าของเธอ

 

"เออ...คุณนั่งผิดที่หรือเปล่าครับ"

 

เด็กสาววางโกโก้ลงพร้อมกับหยิบสมุดวาดรูปขึ้นก่อนหันมามองหน้าผมนิ่ง...เธอเพ่งมองหน้าผมก่อนจะลุกขึ้น

 

"แว่น...ฉันลืมแว่นไว้ในห้องน้ำ" ว่าแล้วเธอก็เดินออกไปจากที่นั่ง

 

ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้ว่า เธอคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนโลกซึ่งขอติดร่มผมมา ไม่นานเธอเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับแว่นที่เช็ดจนสะอาดแล้ว ก่อนจะนั่งลงพร้อมกับชิบโกโก้ต่อพลางเปิดสมุดวาดรูปแล้วใส่เงาในภาพอย่างบรรจง

 

"วาดรูปเก่งจัง" เธอเงยหน้ามามองผมแว๊บหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงไปวาดต่อ

 

"ไม่หรอก"

 

"ฉันชอบถ่ายภาพน่ะ เรามาลองแรกผลงานกันดูมั๊ย" เธอเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้งก่อนจะเลื่อนสมุดวาดภาพให้ผม ผมจคงรีบหยิบอัลบัมภาพออกมาให้เธอดู

 

ไม่รู้เพราะนิสัยที่เป็นมิตรกับคนง่ายหรือนิสัยชอบอยากรู้เรื่องชาวบ้านกันแน่ถึงทำให้ผมคุยกับคนที่เพิ่งรู้จักได้อย่างสนิทสนม แต่นั้นก็ทำให้หลายๆคนเข้าใจผิด หาว่าผมเป็นพวกหน้าหม้อ

 

ผมเปิดภาพของเธอไปเรื่อย ภาพที่ผ่านเข้ามาในตาให้ความรู้สึกที่สดชื่น สดใส และเต็มไปด้วยสีสัน...

 

"ทำไมมีแต่ภาพขาวดำล่ะ" เธอถามผมในขณะที่เปิดอัลบัมภาพไปเรื่อยๆ

 

"ฉันว่าภาพขาวดำมันมีเสน่ดีนะ"

 

"ทำไมไม่ลองถ่ายภาพสีบ้างล่ะ ภาพขาวดำของนายมันก็สวยนะ แต่ให้ความรู้สึกเหงาแปลกๆ"

 

"แล้วทำไมเธอไม่วาดภาพขาวดำบ้างล่ะ"

 

"อยู่อีกเล่ม...นี่ไง" เธอส่งสมุดวาดภาพอีกเล่มให้ผม

 

ภาพขาวดำของเธอแม้จะไม่มีสีสันเหมือนกับเล่มที่แล้ว แต่ก็ยังให้ความรู้สึกสนุกและสดใสอยู่ในภาพ ยกเว้นภาพสุดท้าย

 

"ยังวาดไม่เสร็จหรอ"

 

"ภาพนั้นอะหรอ...ยังคิดไม่ออก พอวาดภาพฝนตกเป็นสีขาวดำที่เรามันเศร้าทุกที กำลังหาสีที่จะทำให้สดใสเข้าไปอยู่"

 

"เธอนี่ชอบอะไรสดใสจังเลยนะ"

 

"ชีวิตคนเรามันดราม่าอยู่แลัวจะหาอะไรทำให้หดหู่อีกทำไม" - -

 

"ชีวิตเธอมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ"

 

"เปล่า ก็สงบสุขแล้วก็มีความสุขดี"

 

: อ้า...ผู้หญิงเป็นคนยังไงกันแน่ = =a

 

"จะว่าไป...เธอชื่ออะไรน่ะ"

 

"อาเมะ"

 

"ที่แปลว่าฝนอะหรอ"

 

"ใช่ แม่ชอบฝนก็เลยตั้งชื่อนี้ให้"

 

"ฉันชื่อเพ้น เราน่าจะอายุเท่ากันใช่มั๊ย"

 

"ม.6"

 

"งั้นเท่าๆ"

 

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่การได้คุยกับอาเมะ ทำให้รู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน เธอเป็นผู้หยิงที่มักจะมีคำคอบให้ผมแปลกใจเสมอ อีกทั้งไม่เหมือนผู้หญิงที่พบเคยเจอ เวลาคุยดูสดใส ยิ่งพูดคุยเรื่องที่ชอบเหมือนกันยิ่งสนุก

"ฝนหยุดเริ่มซาแล้วล่ะ เพราะมันดึกมากคนที่บ้านก็เลยออกมารับแล้วด้วย...ไปก่อนนะ"

 

"แล้วเจอกันนะ"

 

อาเมะโบกมือให้ก่อนรีบวิ่งออกจากร้านเพื่อขึ้นรถคันสีขาวไป...

 

: ...แล้วเจอกันนะ...แล้วจะติดต่อไงเนี่ย! O.O

 

พอจะรีบวิ่งตามไปก็ไม่ทันเสียแล้ว ในใจนึกเสียดายอย่างบอกไม่ถูก ทำได้แต่ถอนหายใจแล้วหยิบเฮดโฟนขึ้นฟังก่อนเดินกลับบ้านด้วยความรุ้สึกที่ว่า...มีอะไรขาดหายไป

 

"ไปนะครับ"

 

"วันนี้จะออกไปไหนคะ คุณหนูออกจากบ้านทุกอาทิตย์เลย"

 

"ไปถ่ายภาพเล่นครับ จะถึงงานส่งประกวดคราวหน้าแล้ว แล้วก็ผมเพิ่งออกจากบ้านมาสองอาทิตย์เองนะครับ"

"ได้รางวัลทุกรายการยังจะส่งอีกหรือค่ะ"

 

"ครับ คราวนี้อยากเปลี่ยนธีมบ้าง"

 

ผมรีบออกจากบ้านเพื่อจะหาภาพถ่ายสีสันสวยๆในสภาพอากาศที่สดใสแบบนี้ แต่ถ่ายเท่าไหร่ก็ไม่พอใจสักที เหมือนขาดอะไรบ้างอย่างในภาพไป แต่ไม่นานฟ้าฝนก็ไม่เป็นใจตั้งเคล้าเมฆหนาทึบ และในที่สุดสายฝนก็ดปรยปรายลงมาอีกครั้ง

"ให้ตายสิ ดีนะเอาร่มมาด้วย" ผมกางร่มเดินหาที่หลบฝน พอคิดว่าถ้าฝนตกหนักแบบนี้คงต้องหาที่หลบฝนเสียแล้ว ก็นึกถึงคนที่เจอเมื่ออาทิตย์ก่อน

 

: ถ้าได้เจอกันอีกก็คงดีนะ ^ ^

 

หมับ!

 

ผมสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนค่อยๆมองสิ่งที่มาสัมผัสโดนไหล่...มือขาวซีด...พอหันหลังไปมองก็ต้องอุทานออกมา

 

"เ...ี้ย!...ผี!" OoO!!

 

"ผีบ้านนายสิ" - * -

 

เธอเสยผมที่เปียกปอนออกจากใบหน้า ใบหน้าขาวกับดวงตากลมโตที่ซ้อนภายใต้แว่น

 

"อาเมะ!...ทำไมถึงได้เจอเธอทุกครั้งที่ฝนตกเลยนะ"

 

"โชคชะตาและฟ้ากำหนด"

 

"ฮ่าๆ ตลกอีกแล้วนะเธอน่ะ" ผมเดินเอาร่มไปกางให้ "โกโก้ร้อนสักแก้วก็ดีนะว่าไหม"

 

"เอาสิ" เธอยิ้มหวาน

 

เมื่อเห็นเธอยิ้มก็ดูทุกอย่างสว่างไสวและสดใสจนไม่อาจละสายตาได้ ผมอมยิ้มกับตัวเองก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกับใต่ร่มเดียวกัน

 

เมื่อถึงร้านกาแฟผมไม่พลาดที่จะขอเบอร์โทรและไลน์ซึ่งเธอก็ยอมให้ผม

 

"ฉันจะส่งภาพวาดเข้าประกวดล่ะ"

 

"งั้นหรอ วาดสวยแบบนี้ได้รางวัลมาเยอะแล้วสินะ"

 

"ไม่หรอกนี่ส่งครั้งแรกน่ะ ที่บ้านอยากให้ลองส่งดูเผื่อได้รางวัลจะได้ไปฝรั่งเศสด้วยนะ"

 

"งานประกวดภาพถ่ายฉันถ้าชนะก็จะได้ไปฝรั่งเศสเหมือนกัน"

 

"บังเอิญจัง ถ้างั้นเรามาชนะด้วนกันเถอะ ฮ่าๆ"

 

ในตอนนั้นผมคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าส่งผลงานที่ตัวเองถนัดจะต้องได้รางวัลแน่ๆ ถ้อย่างนั้นควรหันกลับมาหาธีมเดิมดีรึเปล่า

 

"แล้วเธอจะส่งภาพไหนหรอ ภาพที่เธอวาดสีสวยๆทั้งนั้นเลย"

 

"ฉันจะส่งภาพที่นายดูเมื่อครั้งก่อนนะ...สายฝน"

 

"แต่เธอถนัดภาพที่ใช้สีสันเยอะๆไม่ใช่หรอ"

 

"ก็แบบนั้นมันท้าทายดีออก ถ้าได้ขึ้นมาจริงๆ มันก็เป็นการพิสูจน์ว่าเราก็ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำได้ไม่ใช่หรอ"

 

หลังจากฝนซาลง ผมกับอาเมะก็เดินออกมาจากร้าน เธอบอกว่าอยากรีบกลับบ้านเพราะอยากกลับไปวาดให้เสร็จ ผมเห็นว่าฝนยังตกปร่อยๆเลยส่งร่มให้เธอไป

 

"ไว้เอามาคืนวันหลังก็ได้"

 

"ขอบใจนะ" ^ ^

 

เมื่อเธอเดินไปสักห้าก้าว ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมหยิบกล้องขึ้นมาพร้อมกับมองผ่านวิวไฟล์เดอร์ก่อนจะเรียงชื่อของเธอ

 

"อาเมะ"

 

แชะ!

 

ภาพท้องฟ้าสีเทาหม่นหมองที่มีลำแสงสีทองส่องผ่านเป็นจุดๆ ทิวทัศน์ของเมืองที่มีแต่อาคารสูง ผู้คนโดยรอบต่างเดินกันขวักไขว่และต่างถือร่มหลากสี มีเพียงเธอเท่านั้นที่หยุดนิ่งและหันกลับมาส่งยิ้มสดใสเหมือนดังสีสันแห่งสายฝน

 

'และภาพที่ได้รางวัลอันดับหนึ่งก็คือ...ภาพสีสันที่หยุดนิ่งในสายฝน ของช่างภาพเพ้นแพนเตอร์ครับ และภาพนี้จะถูกนำไปจัดแสดงในหอศิลป์อัครศิลป์ในงานเทศกาลฤดูที่เปลี่ยนผันด้วยครับ ขอแสดงความยินดีด้วย'

 

เมื่อวันเปิดตัวมาถึง สื่อต่างๆได้รับเชิญมาร่วมงาน ซึ่งวันนั้นทุกคนเพิ่งได้รู้ว่า เพ้นแพนเตอร์ คือลูกชายจองเจ้าของหอศิลป์และสำนักพิมพ์ชื่อดัง จนทุกคนต่างชื่นชมในความสามารถของผมเองโดยไม่ได้ใช้เส้น ผมเดินดูผลงานในโซนของฤดูฝนไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่ภาพภาพหนึ่งที่อยู่สุดท้ายของผลงานภาพวาด

 

'Rainy brightness'

 

ภาพท้องฟ้าแบบเดียวกันกับผม ตรงกลางภาพมีเด็กหนุ่มยกกล้องพร้อมส่งยิ้มมาให้โดยมีฉากหลังเป็นผู้คนที่ถือร่มหลากสี

 

"เพราะโชคชะตา ฟ้าลิขิต...งั้นหรอ" ผมยิ้มกับตัวเองเมื่อนึกถึงคำพูดของอาเมะวันนั้น

 

"อ๊ะ! ภาพฉันนี่" ผมหันไปมองทางต้นเสียงทันที

 

เด็กสาวในชุดเดียวกับวันนั้นยืนมองภาพของผมซึ่งบังเอิญวางข้างกันพอดี

 

"อาเมะ/เพ้น"

 

พวกเราสองคนต่างคนต่างทำตามสัญญาของกันและกันได้สำเร็จ ภาพทั้งสองที่วางเคียงข้างกันทำให้ผู้คนต่างสนใจและเกิดกระแสต่างๆมากมายเกี่ยวกับภาพทั้งสอง ซึ่งพวกผมไม่ได้สนใจอะไรและรับรางวัลไปท่องเที่ยวกันสองคน

 

ภาพที่เกิดในเวลาเดียวกันแต่ต่างมุมมอง ภาพที่เป็นเรื่องราวสะท้อนถึงทิวทัศน์ของอีกฝ่าย...

 

'Rainy brightness....You are my colorfull'

 

ฤดูฝนที่ชวนหดหู้ค้วยท้องฟ้าสีเทาๆ น้ำที่เจิงนองและเปียกปอมทำให้ไม่สบายตัว ความจริงไม่ก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่ เพราะสายฝนวันนั้น ผมจึงได้เจอสีสันในวันหม่นมอง เพราะแก้วโกโก้ที่แสนกลมกล่อม ที่หอมหวานและชวนให้อบอุ่นหัวใจ...เพราะมุมมองแปลกตา ที่เป็นแรงผลักดันให้ทำสิ่งใหม่...หรืออาจเป็นเพราะ เธอคือสายฝนที่สดใสสำหรับผม

 

----------------------------------------------------------------------------

จบไปอีกฤดู...กว่าจะได้แต่ละฤดูทีมันช่างทิ้งช่วงห่างมากกกกกกก
ฤดูต่อไปจะเป็นฤดูใบไม้ผลนะคะ คงได้ออกปลายปีนี้ และถ้าแต่ครบห้าตอนแล้ว จะทำการรีไลท์ใหม่และวาดภาพประกอบค่ะ
ฝากผลงานด้วยนะคะ

Comment

Comment:

Tweet